De drie wegen (1)
Misschien denkt u bij het lezen van ‘de drie wegen’ wel: er waren toch maar twee wegen? De smalle en de brede? Dat klopt. In de gelijkenis van de verloren zoon tekent Jezus dan ook twee (!) brede-weg-varianten: plichtsbetrachting (de ethische weg) en het doen van de eigen zin. Beide blijken namelijk doodlopend.
Dat ook de ethische weg doodloopt, dat verwart ons. Voor de farizeeën, voor wie deze gelijkenis bestemd was, was de gelijkenis ronduit verontrustend. Plichtsgetrouw leven associëren ook wij al gauw met de smalle weg van zelfverloochening. Ten onrechte, naar blijkt.
De aanleiding voor de gelijkenis van de verloren zoon is het verwijt van de farizeeën dat Jezus zich verbroederde met zondaren.




Een aantal jaren geleden schreef ik een artikeltje over zeewater. Ik zette het begin van het bijbelboek Genesis over de schepping letterlijk naast die zin uit het boek Openbaring ‘en de zee was niet meer’. Het leverde de nodige reacties op. Die zin uit Openbaring moest ik niet letterlijk nemen, maar het scheppingsverhaal wel.