De titel van dit artikeltje lijkt misschien wat vreemd, want: weet u of uw buurman sowieso de Bijbel leest? Of weet u dat niet?

Wat weten we …?

Wat we wel weten is dat vandaag heel wat mensen eigenlijk niets meer van de Bijbel weten, en soms: dat ze er niet van willen weten. We leven in wat een post-christendom-tijd genoemd wordt. De tijd waarin het christendom (min of meer) bepalend was voor de manier waarop het leven in elkaar zat, is voorbij. Die tijd ligt achter ons en je hoort soms dat mensen er ook duidelijk afstand van nemen. Wat dat betekent voor de kerk en voor de boodschap van de kerk, daar gaat het in dit artikeltje over.

Hij heette Johan. Hij kwam uit een christelijk gezin, maar ging niet meer naar de kerk. Een dominee had hem als jongen behoorlijk gekleineerd. Toch was hij lid van onze gemeente gebleven. Daarom stond hij nog in de Gemeentegids. Ik er op af. Hij was nog maar kort geleden getrouwd met een heel aardige jonge vrouw. Ze lieten me hartelijk binnen.

Toen ik goed en wel in hun kamer zat, viel mij direct op, dat er veel schilderstukken aan de wanden hingen en tegen de muren stonden. Ik vroeg naar de herkomst ervan. Johan vertelde me, dat hij kunstschilder was en veel in het buitenland exposeerde, vooral in Hongarije. Uit dat land en het volk daar haalde hij veel inspiratie.

Wie zou de Joden niet gunnen dat ze kunnen wonen in de staat Israël, zeker na de hel van de Tweede Wereldoorlog? De vraag daarbij is echter wel of de stichting van deze staat in 1948 het begin was van de vervulling van de oudtestamentische beloften. Achter die vraag ligt de vraag of na Christus de landbelofte voor Israël onveranderd is blijven gelden.

God beloofde aan Abraham, dat Hij aan zijn nakomelingen heel het land Kanaän als eeuwig bezit zou geven (Gen. 17,8). Vanwege deze belofte roepen dr. G. van den Brink en dr. C. van der Kooi in hun Christelijke dogmatiek (CD) op te waken voor vergeestelijking, verbreding en vervluchtiging van de landbelofte.

We zeggen het wel eens: God is hoog verheven én Hij is heel dichtbij. Of – met andere woorden - God is groter dan het universum en tegelijk dichterbij dan onze ademhaling. Als je die gedachten op je in laat werken dan is dat niet te bevatten. Bij het nadenken daarover zou de verleiding kunnen ontstaan om of zijn nabijheid weg te denken of zijn verhevenheid niet serieus te nemen. In het eerste geval wordt God onbereikbaar en in het tweede geval valt Hij zo’n beetje samen met onze werkelijkheid.

De gemeente in Kolosse moest ervoor behoed worden de opvatting te huldigen dat God onbereikbaar was. Door invloed van andere godsdiensten die welig tierden in Kolosse ontstond het gevaar dat men God-op-afstand probeerde te bereiken met behulp van als tussenpersonen fungerende engelen en geesten. En Jezus dan? Ja, die was weliswaar een belangrijke tussenpersoon maar die heeft te weinig in huis om de kloof tussen mens en God in zijn eentje te overbruggen. In de catechismus van de gemeente te Kolosse dreigde dus te komen staan: God is onnoemelijk groot en Jezus is te klein om God te bereiken.