{mosimage}Pieter en Hanna-Ruth wonen en werken in Centraal-Azië. Ze houden de lezers van het kerkblad regelmatig op de hoogte van hun wel en wee.

De meeste mensen zullen wel weten dat er twee grote soorten christelijk geloof bestaan. In alle hoeken en gaten van Nederland zijn in de loop der geschiedenis zowel katholieke als protestante torenspitsen verrezen. En zoals we allemaal op school leren is dat in de vaderlandse geschiedenis niet zonder slag of stoot gegaan.

Wat veel mensen in Nederland zich echter niet realiseren is dat het christendom niet uit twee, maar uit drie grote pijlers bestaat. Naast de katholiek en de protestante kerk is er ook nog de orthodoxe kerk. En als mensen al iets weten over de orthodoxe kerk is het vaak niet meer dan een associatie met Rusland en de gedachte dat het een soort katholieke kerk moet zijn. Omdat de orthodoxe kerk in Nederland vrij onbekend is en voor ons waar we nu wonen de grootste christelijke kerk is, leek het ons een goed idee om jullie daar iets meer over te vertellen.

Lang geleden in de eerste eeuwen na Christus was er één internationale kerk. In de loop van de eeuwen, mede door politieke ontwikkelingen in het Romeinse rijk, ontwikkelde de kerk zich in twee richtingen: de westerse Latijn-sprekende kerk en de oosterse Grieks-sprekende kerk. Theologen in beide taalgebieden hielden zich bezig met hun eigen vraagstukken.

Namens de roepende kerk Zuidlaren opent ds. Van ’t Zand de vergadering. Hij leest met ons uit I Cor. 10 de verzen 10 tot en met 23. Hierna gaat hij kort op dit Bijbelgedeelte in. Hij houdt ons voor dat het doel van de apostelen was, mensen te redden. Daarom hadden ze passie nodig om voor allen, alles te worden. Hij verbindt deze opdracht naar de classis toe. Ook de classis heeft een doel: opbouwen tot toerusting en zo mensen redden. Belangrijk daarbij is het op de ander gericht zijn. We kunnen op deze manier laten zien hoe Jezus naar ons toekomt en ons redt. Uitgangspunt daarbij is: het gaat niet om de eigen ‘ik’, maar om de ander.
Hierna gaat ds. Van ’t Zand ons voor in gebed. Vervolgens heet hij ons allen welkom. Het eerste gedeelte van de vergadering staat in het teken van de procedurele gang van zaken. De wettigheid wordt vastgesteld, het moderamen neemt plaats, de agenda wordt vastgesteld. Hier en daar wordt een punt toegevoegd en wordt bezoek aangekondigd. Ds. Hofland kondigt als preses aan, dat we naar alle waarschijnlijkheid thuis de maaltijd kunnen nuttigen en dat we op tijd klaar hopen te zijn.
De notulen van de vorige vergadering worden aan de orde gesteld en er worden stemmingen gehouden om tot een afvaardiging naar de PS van het Noorden te komen.

{mosimage}Kerken in Nederland die geworteld zijn in de Reformatie en met name verwant zijn aan het gedachtegoed van Calvijn, hebben lange tijd de naam 'hervormd' of 'gereformeerd' gedragen. Vele gemeenten dragen nog steeds die naam. Volgens het woordenboek betekenen deze woorden hetzelfde. Maar in de praktijk van het dagelijks spraakgebruik wijzen zij op een verschillende traditie.

Sinds de doorwerking van de Reformatie in ons land droeg de kerk die een bevoorrechte positie had, de naam 'gereformeerd'. Maar in het begin van de negentiende eeuw ontvangt zij de naam Nederlands Hervormde Kerk. Vanaf die tijd krijgt het woord 'gereformeerd' een eigen lading. Het wijst dan vooral op hen die trouw willen blijven aan de beginselen van de Reformatie en bezwaren hebben tegen vrijere opvattingen in de Hervormde Kerk. Het moderne denken dat voortkwam uit de Verlichting, beheerste hervormde kansels en katheders. Het licht van de rede zou volgens dat denken moeten schijnen in de kerken en binnen de universiteiten waar predikanten worden opgeleid. Alom werd geleerd dat de mens van huis uit niet geneigd is tot kwaad en dat godsdienst niets anders is dan een streven naar deugdzaamheid. De prediking zou mensen moeten oproepen tot ontwikkeling van het eigen persoon-zijn. Het was alsof men de woorden zonde en straf, verkiezing en verwerping, heil en genade, hemel en hel niet meer kende. Het was dit denkklimaat in de Hervormde Kerk waarmee zij die trouw wilden blijven aan het erfgoed van de Reformatie, grote moeite hadden.

{mosimage}Velen hebben wel eens gehoord van Thomas à Kempis en zijn beroemde werk De Navolging van Christus. Wie hij precies was en wat zijn spiritualiteit inhield is minder bekend, al neemt de belangstelling voor zijn persoon en werk de laatste tijd weer toe.

In Zwolle kun je het levenspad van deze laat-middeleeuwse kloosterbroeder bijna letterlijk volgen: de plaatselijke VVV biedt wandelaars en fietsers een heuse “Thomas à Kempisroute” aan, die voert langs plekjes die herinneren aan de Moderne Devotie en haar belangrijkste vertegenwoordigers. Het bijbehorende boekje biedt in kort bestek heldere informatie en fraaie illustraties.

Modern en devoot
Zoals zijn naam al aangeeft, werd Thomas à Kempis geboren in Kempen in 1379 of 1380 als zoon van een zilversmid. Zijn eerste onderwijs ontving hij aan de kapittelschool van de Lebuïnuskerk in Deventer. Hier verzorgden de “broeders des gemenen levens” de lessen. Deze broeders maakten deel uit van kleine huisgemeenschappen, waarin men leefde volgens de aloude kloosterregel die armoede, kuisheid en gehoorzaamheid voorschreef.

{mosimage}Uw wil geschiede, gelijk in de hemel alzo ook op de aarde.               
Matteüs 6:10


Uw wil geschiede. Zo beëindigen veel gelovigen hun gebed om genezing. Of als zij God vra-gen wat zij graag willen: gezondheid, een goed gezin, (behoud van) een baan, enz. Uw wil geschiede, voegen zij eraan toe, als uiting van overgave of van berusting. Zo bidden ook ambtsdragers met en voor mensen met problemen. Here, wij willen graag dat U deze mens verlost van zijn probleem, maar uw wil geschiede. Zo deed ik het ook, denkend dat Jezus ons zo leerde bidden.
Ik ontdekte dat dit een vergissing is toen ik moest preken over zondag 49. De uitleg die de Heidelbergse Catechismus van de derde bede van het Onze Vader geeft, is helder. Samengevat luidt hij als volgt: geef dat alle mensen uw wil gehoorzamen. In het Onze Vader gaat het dus niet over Gods onbekende wil, waarvan we hopen dat die samenvalt met onze wil. Jezus leert bidden om gehoorzaamheid aan Gods geopenbaarde wil.
Hoe kwam het dat ik dit niet had begrepen door de preken die ik over zondag 49 had gehoord? En hoe komt het dat hoorders van nu, ondanks preken over zondag 49, gebeden besluiten met de bede uw wil geschiede, denkend dat zij daarmee zeggen wat Jezus hun heeft voorgezegd?

Commentaar

  • Convent 2024-02-22 17:59:53

    Het kan je haast niet ontgaan zijn. Het convent dat op DV 20 april 2024 door deputaten...

  • Volle verzekering 2024-02-10 09:35:41

    Een gaatje in de agenda maakt dat wij op vakantie gaan. De camper wordt volgepakt met die dingen...

  • Helpen 2024-01-27 09:14:13

    Het is bijna Hulpverleningszondag en daarom wordt in dit nummer van het Kerkblad ingegaan op...

  • Goed voornemen 2024-01-13 09:36:53

    De stelling die Sake Stoppels, emeritus lector theologie, van de CHE, poneert in zijn bijdrage in...