De kinderdoop staat onder druk. In onze kerken komen we steeds meer in aanraking met de volwassendoop (of geloofsdoop). Deze doop staat dan tegenover de kinderdoop. Soms horen we ook over het zogenaamde overdopen. Hoe moeten we daarmee omgaan?

Een verschillende visie op de doop wijst op een verschil van theologisch denken. Vooral komt dit door onze tijd en cultuur; deze cultuur wordt gekenmerkt door een grote nadruk op gevoel, op beleven. Een klein kindje dat gedoopt wordt, ervaart niets bij zijn of haar doop. Het is een beslissing geweest van de ouders en het kind zelf heeft er geen inspraak in gehad. In deze manier van denken komt het individualisme te voorschijn: het gaat om ‘mij’ en om ‘mijn beleving’.

Enkele weken geleden zijn in ons kerkblad twee artikelen verschenen over alternatieve geneeswijzen, in het bijzonder over acupunctuur en mindfulness. Deze artikelen waren van de hand van Ruud van der Ven. Ze zijn geschreven naar aanleiding van de lessen die hij heeft gegeven tijdens de vormingscursus van onze kerken. Met deze artikelen is niet het laatste woord gezegd. Er kan ook anders worden gedacht over alternatieve geneeswijzen. Dat blijkt uit het artikel van Kim ter Berge.