Vlak na de gemeenteraadsverkiezingen maakte oud-minister van Financi?n Wouter Bos bekend uit de politiek te stappen. De afgelopen drie jaren hebben een zware druk gelegd op zijn priv?leven en hij wil nu meer tijd besteden aan zijn gezin.

Of het een goed argument is om op deze manier de politiek te verlaten, is een goede vraag. Je kunt je ook afvragen of het misschien een goede gelegenheid is om op een onbeschadigde manier van het politieke toneel te verdwijnen. De gemeenteraadsverkiezingen zijn naar verhouding minder slecht verlopen dan verwacht, evenals de prognose voor de zetels in de Tweede Kamer.

Door nu uit de politiek te stappen, laat Bos de Partij van de Arbeid redelijk positief achter en kan hij nog lang teren op de goede acties die hij heeft gedaan tijdens de kredietcrisis. Dit lijken de manoeuvres van een groot strateeg. Ondanks dat Wouter Bos zijn ontslag heeft ingediend, krijgt hij de komende jaren een riante uitkering: het eerste jaar ongeveer ? 112.000 en de vijf jaren daarna ongeveer ? 98.000. Middelen en mogelijkheden genoeg om aandacht aan je gezin te besteden, niet waar?

Misschien hebt u die tv-reclame ook gezien. Een vader zit op bed zijn zoontje toe te zingen: ?Lang zal hij leven in de gloria?. Dan krijgt het jongetje een bruine papieren zak die hij natuurlijk vlug openscheurt om te kijken wat erin zit. De teleurstelling druipt van z?n snoetje als er een rol wc-papier uitkomt. Je ziet hem denken: ?Wat is dat nu voor een cadeautje??
Papa roept enthousiast dat het een mummiepak is. Het wordt nog zieliger als het ventje -gewikkeld in wc-papier ? met een taart in z?n handen de klas binnenloopt. Dan zegt hij met een sneu stemmetje: ?Een mummiepak?. Hij is niet in staat het enthousiasme van papa eruit te persen. En papa verdwijnt snel uit beeld. Een stem hoor je zeggen: ?Vergeten een cadeautje te kopen?? Er wordt een firma genoemd, waar je dat online heel snel kan doen. Volgende dag wordt het al bezorgd.

Vijftig jaar geleden was het letterlijk ?uit den boze? om kritiek te hebben op de kerk of de diensten. Tegenwoordig is het ook onder de kerkleden wijdverbreid en zijn we meer bezig met elkaar in die kritiek te bevestigen, dan om haar te ontkrachten.
Waar komt toch al die onderhuidse onvrede en openlijke kritiek vandaan?  Ik heb misschien een verklaring, maar haast me er bij te zeggen dat ik er niet helemaal van overtuigd ben dat het de belangrijkste en enige verklaring is. Laten we het daarom maar het eerste vermoeden van Van Amerongen noemen. Het luidt als volgt: ?De meeste kritiek op de kerk(diensten) komt van mensen die doordeweeks het minste contact met God hebben.?
Het lijkt me logisch dat zo?n boude bewering in ieder geval om enige onderbouwing vraagt. Ik zal dat proberen, hoewel de term ?vermoeden? al aangeeft dat het wetenschappelijke bewijs ontbreekt. Je zou de bron van dit vermoeden een observationeel onderzoek kunnen noemen. Eerlijkheidshalve moet ik echter gelijk toegeven dat er niet helemaal sprake is van het volledig ontbreken van ingrijpen vanuit de observator.
Toch is het wel mijn stellige indruk dat ik de meeste kritiek hoor bij gemeenteleden voor wie het dagelijks bijbellezen, bidden en het trouw de samenkomsten bezoeken allang een gepasseerd station is.

Mijn vrouw en ik zijn net terug van een vakantie in Zwitserland. We hadden een ap-partement in Grindelwald, een daldorp, met een prachtig uitzicht op de bergen. Het was er heerlijk vertoeven. We vergaten er alles door. Zelfs de val van het kabinet en de ?val? van Sven Kramer gingen aan ons voorbij. We hebben geweldig genoten. Dit moet het Zwitserlevengevoel zijn.

Met het Zwitserlevengevoel wordt trouwens meer bedoeld dan genieten van een vakantie in Zwitserland. De pensioenverzekeraar Zwitserleven is ooit begonnen met een reclamecampagne om zijn product te verkopen. Die is geweldig aangeslagen en heeft een nieuw woord opgeleverd: Zwitserlevengevoel. Dat is zorgeloos genieten van het leven nadat je met pensioen bent gegaan. Het is reizen, eten en drinken, jezelf verwennen.
Van mijn bescheiden pensioen, de emeritaatuitkering, kan ik me niet de ene na de andere vakantie permitteren. Ik zou dat trouwens ook niet willen.
Wat wil ik wel? Wat kan ik maken van deze laatste fase van mijn leven? Waarvan en hoe kan ik genieten? Tot nu toe geniet ik ervan dat ik de druk van het dagelijkse werk niet meer heb. Blijft dat zo of ga ik het werk in de gemeente erg missen?
Bovendien is pensioen (voor mij) niet alleen maar genieten. Zo ben ik niet meer de bewoner van een pastorie. Ik heb nu een eigen huis. Als er iets kapot is, moet ik het zelf (laten) repareren. Maar daar heb ik helemaal geen kaas van gegeten. Daar ge-niet ik dus niet van. Ik denk dan: zat ik nog maar in de pastorie. Dan werd het voor me geregeld en gedaan. Maar die tijd is voorbij.

Het ging er vorige week donderdag fors, of beter gezegd schandalig aan toe in het Kamergebouw. De Tweede Kamer riep de regering op het matje om er achter te komen hoe het nu precies zat met de standpunten van de coalitiepartijen binnen het kabinet met betrekking tot het al dan niet verlengen van de missie in Uruzgan.
De dagen daarvoor had vicepremier Bos via de media zijn standpunt al kenbaar gemaakt: de Nederlandse militairen moeten dit jaar nog uit Uruzgan vertrokken zijn. Een standpunt dat overigens twee jaar geleden al door de Partij van de Arbeid was ingenomen. Bos vergat echter dat hij deze uitspraak als minister deed en zijn opvatting in de ministerraad had moeten bespreken. Temeer daar de regering met medeweten van Bos een brief van de NAVO had gekregen, waarin gevraagd werd om een wat langer verblijf in Uruzgan. Al met al reden genoeg voor de Kamer om het debat met de betrokken bewindslieden aan te gaan. En hoe? Op een manier waar de honden geen brood van lusten. De taalverruwing was de laatste jaren al duidelijk merkbaar, maar bereikte tijdens dit kamerdebat wel z'n dieptepunt. De betreffende ministers, inclusief de minister-president, werden voor alles en nog wat uitgemaakt. Het ging niet over zaken, maar men speelde op de persoon en haalde de ministers door het slijk. Jongeren hoorde ik zeggen: als dit de leiders zijn van ons volk, dan hoeft het voor mij niet meer. Het vertrouwen in de overheid en de democratie heeft een geduchte knauw gekregen. ' Als hongerige wolven betraden de oppositiepartijen de politieke arena. Zij roken bloed', las ik in een commentaar. Inderdaad, daar leek het wel op.

Commentaar

  • Farizeeër 2019-01-11 15:44:39

    Ik zal wel te weinig gestudeerd hebben. Of niet genoeg van mijn studie onthouden hebben. Maar dit...

  • 2019 2019-01-04 18:22:55

    Zullen in dit nieuwe jaar onze verwachtingen uitkomen en verlangens worden vervuld? Of wordt het...

  • Kerst moet wel over Herodes blijven gaan! 2018-12-21 16:01:27

    Ik las onlangs het boek van Nadia Bolz-Weber, «cursief» Vrijspraak voor losers «einde cursief»....

  • DNA 2018-12-14 19:06:08

    In Genesis 3 wordt ons verteld dat de mens als God wil zijn. De verboden vrucht ziet er heerlijk...