In de kerk ben je geen toeschouwer zoals bij een voetbalwedstrijd. Die gedachte kwam bij mij boven toen ik eraan dacht, dat ik over twee weken weer een commentaar moest schrijven. Er zijn commentatoren die op de laatste dag nog iets uit hun mouw kunnen schudden. Dat doen ze dan aan de hand van wat ze die ochtend in de krant hebben gelezen of via het nieuws hebben gehoord. Er zijn er ook die weken van tevoren al zitten na te denken waar ze nu eens commentaar op zullen geven. En tot die laatste categorie behoor ik.

Zo viel mij enige tijd geleden op dat ik in een kerk naast iemand zat die tijdens het bidden de armen over elkaar hield. Volgens mij bad hij echt wel mee, maar toch . . .  Iedereen had z’n handen gevouwen, maar hij niet. Het is natuurlijk ook maar een gewoonte, die past bij onze cultuur. In Afrika  bidt men met opgeheven handen. Predikanten houden vaak tijdens het bidden met beide handen de lessenaar vast. Zeer merkwaardig. Terwijl toch bijna iedereen geleerd heeft van ouders, de meester of juf en zelfs van de dominee, om bij het bidden de ogen dicht te doen en de handen te vouwen.

In de christelijke opvoeding van onze jeugd worden psalmen steeds verder naar de achtergrond verdrongen. Je ziet dat in de kerk, het onderwijs en het gezin. Kinderopwekking is al jaren sterk in opkomst. Veelal betreft het liederen met een vrolijke melodie en een aanstekelijk ritme. Soms horen er ook gebaren, dansjes of andere uitingsvormen bij, om de muziek zo dicht mogelijk bij de belevingswereld van kinderen te brengen. En dat is prachtig, maar er mist ook een essentieel punt.

In het Nederlands Dagblad van 31 oktober 2013 staat met vette letters ‘Klijnsma blij met inzet diaconieën’. Klijnsma is staatssecretaris van Sociale Zaken en reageert op het rapport Armoede in Nederland 2013, een rapport van de Protestantse organisatie Kerk in Actie.

Ik vind het heel opmerkelijk dat de overheid nu weer openstaat voor hulp van en samenwerking met de kerken. Een zelfde ontwikkeling zie ik bij de overheveling van de WMO en Jeugdzorg naar de lokale gemeenten. Ook daar worden de kerken weer bij betrokken om hierin te helpen en hulp te bieden. Nog maar pas geleden werden allerlei subsidies aan kerkelijke organisaties ingetrokken als deze organisaties geen neutrale hulpverlening gaven.

Paus Franciscus dwingt alom respect af en zijn optreden maakt op heel veel mensen diepe indruk. Mensen - klein en groot, kerkelijk en onkerkelijk, ervaren bij hem een ongekende laagdrempeligheid.  De Rooms-Katholieke Kerk is bij uitstek hoogkerkelijk in haar gewaad en gepraat.  We ervaren als protestanten een gevoel van vervreemding bij mijters en wierookvaten en het celebreren van gebeden en sacramenten. Het staat ver van ons af en niet minder van de moderne mens. Niet lang geleden werd de paus nog versleten als een wereldvreemde verklede gek, die er rare meningen op nahield. Zijn kardinale vriendjes deugden al evenmin. Sommige mensen kwamen zelfs op het idee om zich te laten ontdopen. Hooguit willen wij protestanten St. Martinus en St. Nicolaas behouden, maar de rest…

We zaten het afgelopen weekend in een huisje in Drenthe. Wat een mooi land. Op de valreep genoten we van de laatste nazomerdag. Zondag begon de herfst. Natuurlijk gingen we naar de kerk. Ver hoefden we niet te gaan. Ons huisje was slechts door een maïsveld gescheiden van een prachtige oude kerk. De geschiedenis van het godshuis gaat terug tot de elfde eeuw. Wat heeft zich daar al die eeuwen afgespeeld? Brokken historie zijn het, die oude kerkgebouwen. Als je er een beetje aanleg voor hebt voel je de eeuwen. De kerk was van binnen een stuk kleiner dan hij van buiten leek. Dat kwam vast door die dikke muren. Van de preek was ik niet ondersteboven. We moesten vooral onszelf worden. Als we onszelf accepteerden met onze sterke en zwakke kanten, dan konden we met een rechte rug voor God staan. Gelukkig valt er in een kerkdienst naast de preek altijd nog heel wat te beleven. Er wordt gezongen, gebeden en je krijgt de zegen. En toen ging de kerk uit. Ik zal niet zeggen dat de medekerkgangers onvriendelijk waren. Ik kreeg hier en daar zelfs een knikje, maar daar bleef het bij. Waarom zegt niemand iets? Ik was duidelijk een vreemdeling daar. In dat groepje van een man of vijftig was ik ook niet over het hoofd te zien. Stel dat het mijn eerste kerkgang geweest was. Ik zou geen warme indruk gekregen hebben van het huisgezin van God.

Commentaar

  • Op weg naar de GS 2024-06-15 10:09:55

    Als dit kerkblad verschenen is, is het bijna zover dat de Generale Synode bijeen komt in...

  • Genoeg is genoeg! 2024-06-02 12:35:18

    Na een verjaardag waarbij de hele familie gezellig langs is gekomen en iedereen gezellig is en...

  • Pinksteren 2024-05-17 18:03:28

    In dit nummer van het Kerkblad wordt speciaal ingegaan op Pinksteren. De uitstorting van de...

  • Wereldverbeteraars 2024-05-03 13:31:31

    Wereldverbeteraars Met zijn boek ‘De meeste mensen deugen’ (2019), heeft Rutger Bregman zijn...