Onze Heidelbergse Catechismus noemt de eucharistieviering van de kerk van Rome een vervloekte afgoderij. Een hard woord dat discussie oproept en bij sommigen weerstand. Onlangs werd daarover opnieuw gesproken. Dat gebeurde binnen het verband van de gereformeerde kerken (vrijgemaakt). De gemeente van Barneveld-Voorthuizen deed een verzoek tot aanpassing van de desbetreffende passage. Zij richtte zich daartoe tot haar classis. Uiteindelijk zou het verzoek op de tafel van de generale synode terecht moeten komen. Maar de classis heeft het verzoek terugverwezen. Het verzoek moest beter onderbouwd worden.
Begrijpelijk is dat velen moeite hebben met de harde toon van de catechismus op dit punt. Maar we moeten ermee rekenen dat in deze formulering de tijd meespeelt waarin de catechismus is ontstaan. Het woord 'vervloekt' is waarschijnlijk opgenomen in reactie op de vele vervloekingen die Rome korte tijd vóór de verschijning van de catechismus had uitgesproken over hen die bepaalde rooms-katholieke leerstellingen niet geloofden. Bovendien klinkt in de formulering van de catechismus een fel protest door tegen alles wat om de roomse mis heen was gegroeid.
Maar belangrijker is een andere zaak. Volgens antwoord 80 wordt Christus in elke mis geofferd. Sommigen menen dat de catechismus daarmee een verkeerd beeld van de mis schetst. Zij spreken zelfs van een valse getuigenis.

Er is grote onrust in ons land over de zorg voor de zwakken in onze samenleving. Gesuggereerd wordt dat door het beleid van het kabinet Rutte-Verhagen de zorg wordt uitgekleed. Verschillende demonstraties tegen het ‘afbraakbeleid’ zijn er al geweest. Zo op het eerste gezicht komen tal van bezuinigingen en beleidsveranderingen hard aan bij hen die zorg nodig hebben. Opeens lijkt er geen plaats meer te zijn voor leerlingen die naar een speciale school zouden moeten. Opeens lijkt het er op dat duizenden wegtrokken worden uit de veilige werkplek van de sociale werkplaats. Opeens lijken tal van voorzieningen voor ouderen weg te vallen. Er wordt schande van gesproken. Toch gebied de eerlijkheid te zeggen dat er het nodige is mis gegroeid in de sociale zekerheidssector. Te veel kinderen en jongeren hebben een ‘stempeltje’ gekregen om daarmee recht te krijgen op speciaal onderwijs of op een Wajong-uitkering. Procentueel hebben wij in Europa de meeste kinderen met een ‘stempeltje’ en het hoogste aantal jongelui die middels de Wajong een leven lang een uitkering kunnen krijgt. Daar moet iets mis mee zijn. En dan bedoel ik niet met deze kinderen of deze jongelui, maar met de methode waarmee wij hen beoordelen. Op zich lijkt het natuurlijk geweldig dat bijna iedereen in zijn of haar situatie wordt opgevangen. Maar het negatieve effect wordt vaak vergeten. Wie een stempeltje heeft gekregen als zijnde ‘speciaal’ of ‘niet-normaal’ komt daar bijna nooit meer vanaf. Het blijkt een enorme hindernis te zijn om gewoon werk te vinden en om zelf te gaan verdienen en om zelf verantwoordelijkheid voor het eigen leven te gaan dragen. Het maakt heel wat kinderen en jongelui onnodig afhankelijk. Ze raken opgesloten en geïsoleerd in de zorg. Dat is niet alleen duur, maar voor hen zelf is het ook uitzichtloos. Het lijkt barmhartig, maar werkt onbarmhartig.

Lisa heeft verdriet.
De uitslag van de Cito-toets is niet wat ze verwacht had. Het VWO - daar wou ze naartoe. En nu is het maar HAVO/VWO. De tranen lopen  over haar wangen. Wat is ze teleurgesteld!

Kent u Sam Galesloot?
Er is een documentaire over hem uitgezonden. Sam was een jongen die vanaf zijn vijfde leed aan een progressieve spierziekte. Zijn spieren lieten het steeds meer afweten. Ook werd hij blind en doof. Maar zijn levenslust nam toe. Hoe slechter  zijn  lichaam functioneerde , hoe meer zijn hersens honger kregen naar kennis. Hij kon al bijna niets meer zien, maar zijn moeder haalde stapels boeken uit de bibliotheek. Zij las die boeken dan voor. Hij had zijn hoop gevestigd op een spraakcomputer. Maar zijn gehoor was te slecht. Hij was volledig afhankelijk van de mensen om hem heen.

Er blijft Japan niet veel bespaard: een aardbeving, een tsunami, tekorten aan stroom en drinkwater, lage temperaturen en een drietal beschadigde kerncentrales die mogelijk tot een nucleaire crisis kunnen leiden. Mogelijk tienduizenden doden zijn te betreuren en honderdduizenden zijn uit voorzorg geëvacueerd. De premier Nato Kan sprak over de ergste crisis in het land sinds de Tweede Wereldoorlog.

Twee kerncentrales worden bij gebrek aan voldoende elektriciteit met zeewater gekoeld om oververhitting tegen te gaan. Er heeft zich al één explosie voor gedaan en nieuwe explosies zijn niet uit te sluiten. Inmiddels zijn 28 mensen besmet met radioactieve straling.

De inzet van het leger is verdubbeld tot 100.000 manschappen die doen wat ze kunnen om de gewonden te helpen en de evacuatie in goede banen te leiden. Honderdduizenden overlevenden melden zich hongerig en dorstig bij de opvangkampen, terwijl 1,4 miljoen huishoudens geen toegang hebben tot schoon drinkwater en ruim 1,9 miljoen huishoudens verstoken zijn elektriciteit.

Iedereen komt ze ongetwijfeld tegen, buiten en ook binnen eigen kerkelijke gemeente: echtparen die graag een of meerdere kinderen hadden willen ontvangen, maar die na jaren wachten en wellicht na heel wat medisch onderzoek er achter kwamen dat het krijgen van kinderen voor hen niet is weggelegd. Misschien hebt u die dit leest er zelf wel mee te maken. Dat grijpt diep in het leven van man en vrouw in. Niet dat daardoor je huwelijk van een lagere orde zou zijn dan dat van hen die wel kinderen kregen, maar het brengt bij de meesten wel het gevoel van een groot gemis met zich mee. Dat ik in dit commentaar hier aandacht voor vraag, heeft twee redenen. Allereerst de moeite, het verdriet en de pijn die echtparen ervaren, nadat ze tevergeefs naar de kinderzegen hebben uitgezien. Binnen de gemeenten waar ik heb gewerkt, heb ik dat meerdere keren gemerkt. Maar opnieuw werd ik hier bij bepaald door het lezen van een brief, waarin een vrouw de nood van haar kinderloosheid onder woorden brengt. Het is belangrijk om daar iets van te weten. Opdat – en dat is dan de tweede reden waarom ik er over schrijf – we zulke broeders en zusters enigszins tot steun kunnen zijn. We zijn immers binnen de gemeente geroepen om voor elkaar zorg te dragen. Als één lid lijdt, schrijft Paulus immers aan de Korinthiërs, lijden alle leden mee.

Commentaar

  • We are His hands … 2020-05-29 16:57:07

    Ik moet vaak denken aan al die kinderen die overal op aarde meegesleurd worden. In het land waar...

  • Het ‘nieuwe normaal’ 2020-05-15 17:48:17

    We zitten middenin de ‘intelligente lockdown’ wegens de dreiging van besmetting met het...

  • Rust (3) 2020-05-08 17:07:34

    Dit is de derde keer dat ik een Commentaar over rust schrijf. Maar aangezien de vorige al een jaar of...

  • Het virus-effect 2020-05-01 09:46:48

      Sinds ‘Corona’ is er veel veranderd. We blijven thuis, werken thuis of we werken juist heel hard...