Op mijn commentaar over ‘Megastallen’ kreeg ik de nodige reacties. In de kern was mijn betoog: het is onbarmhartig wanneer je de voedselproductie beperkt. Blijf a.u.b. door alle dingen heen zien naar wat je onder de streep werkelijk overhoudt. Zo blijken duurzame auto’s helemaal niet zo duurzaam te zijn. Officieel getest! Of: biobrandstof bijmengen heeft schadelijke gevolgen. Oerwouden gaan bij bosjes tegen de vlakte. De voedselprijs schiet omhoog. Voedsel wordt voor steeds meer armen onbetaalbaar. Gelukkig zien steeds meer milieuclubs dat in. De nuchtere feiten dwingen hen tot ander inzicht en dat is goed.

Waar mijn hart momenteel vol van is? Vrijdag 16 november werd ondergetekende opa dus dan weet je het wel. Dan zie je daar zo’n kleine hummel liggen in je armen. Een prachtventje. Met – gelukkig – alles erop en eraan. Lekkere bolle wangen en een guitig smoeltje. Heerlijk, nietwaar. En inderdaad. Alle clichés kloppen. Opa worden: onvoorstelbaar mooi is dat.

Mijn gedachten gingen deze dagen o.a. naar het gesprek tussen de Here Jezus en Nicodemus (Johannes 3). Wederom geboren worden. Heeft mijn dochter net een zware bevalling achter de rug en daar klinken reeds de woorden: opnieuw geboren worden. Ga er maar aan staan! Geniet je net van het mooiste kindje ter wereld en daar dalen de woorden uit de eerste vraag die gesteld wordt bij het doopvont al neer: Erkent u dat wij en onze kinderen in zonde ontvangen en geboren zijn, en daarom aan allerlei ellende onderworpen zijn, zelfs de eeuwige veroordeling verdiend hebben? Het valt me op dat wanneer ik deze vraag stel ik amper ademhaal om direct verder te kunnen gaan met de woorden: Gelooft u tegelijkertijd dat wij en onze kinderen in Christus geheiligd zijn… Zonde, ellende, veroordeling. Moet de soep echt zo heet gegeten worden als dat die wordt opgediend? Mag het een onsje minder? Zijn we, bijvoorbeeld, niet te ver doorgeschoten met die leer van de erfzonde? En in het verlengde van deze vragen horen we de recente discussie over het bestaan van een hel echoën. Het zal toch wel meevallen bij het laatste oordeel…

Hier staat of valt veel. Zo niet alles. Ik sla de ‘Heidelberger’ erop na en lees opnieuw antwoord 5: Neen, want ik ben van nature geneigd God en mijn naaste te haten. Snoeiharde woorden. Maar deze woorden zijn niet van realiteitszin gespeend. Je hoeft bij wijze van spreken niet bij Adam aan te kloppen om te ontdekken dat dit bij u, jou en mij ‘aardig’ klopt!

Ezechiël 16 kwam bij me naar boven waar de profeet Gods woorden doorgeeft over Jeruzalem: Toen kwam ik voorbij u, en Ik zag u trappelen in het bloed van uw geboorte en Ik zeide tot u, in uw bloed: leef. Verbaas je er vervolgens over wat Jeruzalem met dat leven doet. Lees het hoofdstuk er maar op na. Het is niet best! En laten we ons vooral verwonderen over het slot van dat hoofdstuk waarin het gaat over de Here HERE die zijn verbond gedenkt. Het schaamrood staat op de kaken want de HERE spreekt van genade en verzoening. Het kan niet waar zijn en tóch is Hij zo.

Gelooft u tegelijkertijd dat wij en onze kinderen in Christus geheiligd zijn en dat daarom ook onze kinderen als leden van zijn gemeente gedoopt moeten worden, als teken van het verbond dat God met ons en onze kinderen heeft gesloten? Waar blijft een mens – ook en juist een baby – zonder de naam van God verbonden aan zijn of haar leven? De schepping roept om hérschepping. Begrepen worden in Adam mag op grond van Gods woorden doen verlangen naar het gegrepen worden door Christus.

Ik kijk naar dat kleine mannetje. En ik besef dat ook om zijn hart gestreden wordt. En ik kijk naar het kruis en zie dat Hij voor Hem heeft gestreden. Die liefdevolle strijd mag de lens zijn waardoor we zijn leven mogen zien. In Christus geheiligd. Kom, Heilige Geest. Dank voor nieuw leven. Én we bidden om nieuw leven.

 

Groningen  
N. Vennik

Geld maakt veel los. We merken dat extra rond de heersende recessie. Wat is dat toch met geld, dat het zoveel in beweging brengt? Welke diepere lagen in ons zijn hiermee gemoeid? Een Britse psycholoog, Adrian Furnham, deed daar onderzoek naar. Een viertal menselijke behoeften blijken hiermee samen te hangen.

Op de kerkdienst volgde een bijbelstudie. Zo gaat dat in Indonesië als een oud-zendeling op bezoek komt. Ook op andere momenten is er honger naar het Woord. Wanneer de Bijbel opengaat ziet men niet op een kwartier en zelfs niet op een uur. Luisteren naar het Woord kent geen tijd. Op een gegeven moment moest ds. H. P. Brandsma, die een kerkdienst leidde en ook de bijbelstudie die direct daarop volgde, toegeven dat hij graag tot een afronding wilde komen. Als verklaring daarvan gaf hij aan dat hij een dagje ouder werd. De oud-zendeling is inmiddels 81 jaar, maar bezoekt nog regelmatig het gebied waar hij van 1967 tot 1976 heeft mogen werken, het Toradja-land op het eiland Sulawesi, ook wel Celebes genoemd.

A.s. woensdag is het weer zover: ‘dankdag voor gewas en arbeid’. Om ons er aan te herinneren dat we in alles afhankelijk zijn van Hem, Die het leven is en leven geeft, Die alles in stand houdt en verzorgt. Onze dank komt alleen Hem toe.

Hoe brengen we dat onder woorden? Ik denk dat het voor alle dankers goed is na te gaan hoe onze gebeden op de biddag waren. (Even tussen twee haakjes: weten we nog waarvoor toen is gebeden?)

Commentaar

  • Altijd die angst 2023-01-27 16:05:32

    Het is een jaar of twintig geleden. Met een groep werkers van de Nederlandse Patiëntenvereniging...

  • Dit is de dag 2023-01-13 18:31:25

    Voor alle lezers: veel heil en zegen voor 2023! Aan het begin van het nieuwe jaar worden er altijd goede...

  • Toename van psychische klachten 2022-12-16 18:06:13

    Het Trimbos-instituut heeft onderzoek gedaan onder volwassenen in Nederland. Daaruit bleek dat...

  • Een nieuwe gelijkenis 2022-12-02 19:21:49

    Soms kan het gebeuren dat je een Bijbelverhaal met nieuwe ogen gaat bekijken. Zo gebeurde het bij...