In De Wekker van enkele weken geleden stond een artikel over pastorale zorg aan verslaafden. Behalve instemming riep dit artikel ook vragen bij me op. Ik citeer: ‘Als we spreken over verslaving hebben we het over een breed veld. Het is niet alleen verslaving aan drugs en alcohol, maar ook medicijnverslaving, eetverslaving, seksverslaving, internetverslaving en gokverslaving. Moeten we roken hier ook bij betrekken? Of je roken erbij betrekt heeft te maken met je visie op roken, maar vooral ook met je definitie van het begrip verslaving.’
Nu ken ik verschillende definities van verslaving, maar ze zijn volgens mij allemaal ruim toepasbaar op roken. Maar zelfs al zou een roker niet verslaafd zijn, dan nog zijn de schadelijke effecten van tabak zo groot dat een christen niet zou behoren te roken.
Eerst maar even wat feiten om de kennis op te poetsen. In tabaksrook zitten zo’n vierduizend verschillende stoffen waarvan er ongeveer veertig kankerverwekkend zijn. Eén van de ingrediënten van tabak is nicotine. Een stofje dat zorgt voor een plezierig rustig gevoel, maar daarnaast ook sterk verslavend is. Zelfs zo verslavend dat het gemakkelijker is om af te kicken van heroïne dan van nicotine. Ondanks dat jaarlijks één op de vier rokers probeert te stoppen, is net vijf procent van de stoppers daarin succesvol.

Zo nu en dan ziet de diaconie zich geconfronteerd met situaties waarbij hulpverlening een heel andere dimensie krijgt. In sommige gevallen is het eenvoudig: door wat voor reden of oorzaak dan ook, is er een financieel probleem ontstaan dat ‘even’ opgelost moet worden. Een lening voor een bepaalde periode is dan mogelijk. Inlossen gebeurt volgens afspraak en de zaak is weer geregeld.

Dat is allemaal niet zo spannend. Het wordt lastiger wanneer er structurele problemen zijn. Ontslag, ziekte, echtscheiding, noem het maar op. Redenen te over waardoor mensen in de financiële problemen kunnen komen. Na vele omwegen komt de zaak dan op het bordje van de diaconie met het verzoek te komen tot een oplossing.

Geld geven is dan niet de oplossing. Structurele problemen vragen om een structurele oplossing. Vergelijk het maar met de werkwijze van ontwikkelingssamenwerking. Ook daar wordt geen geld gegeven, maar geïnvesteerd in kennis en vaardigheden zodat de ontwikkelingslanden zichzelf kunnen redden.

De afgelopen tijd is er binnen de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) onderzoek gedaan naar het bereiken van de verschillende doelgroepen. Eén van de conclusies was, dat er maar twee mentaliteitsgroepen in de samenleving worden bereikt: de traditionele burgerij en de postmaterialisten. Met de eerste groep worden zij bedoeld die de kerkgang van de ouders hebben meegekregen en betrokken zijn bij de mensen rondom hen. De postmaterialisten zijn zij, die bewust bezig zijn met zingeving en begaan zijn met de wereld dichtbij en veraf. Uit de conclusies van het rapport bleek verder, dat vooral de (post)modernen moeilijk te bereiken zijn en het af laten weten. Zij voelen zich niet aangesproken door de stijl van de PKN. De slotconclusie is dat de kerk zich beter bij hen kan aansluiten, door zich meer in het gedachteleven van deze richtingen te verplaatsen.
Hoe? Een aantal tips. Verbind de boodschap van het Evangelie met hier en nu in plaats van ver weg en straks. Heb aandacht voor vragen in het dagelijks leven en de gevoelens die deze met zich meebrengen. Wees als kerk minder bescheiden; de ingetogen stijl sluit niet aan bij de meerderheid van de Nederlanders. Geef een duidelijk verhaal en wees trots op waar je voor staat. De troost, de kracht en de richting die geloven biedt zijn bij velen onbekend. Sluit als kerk aan bij wat mensen werkelijk raakt. Tot zover het onderzoek en de aanbevelingen.

De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) heeft geconcludeerd dat een levenseindekliniek haalbaar is. Verschillende personen en instellingen willen hun medewerking daaraan geven. In deze kliniek zouden artsen het leven van een patiënt die ondraaglijk en uitzichtloos lijdt, kunnen beëindigen. Met name zouden patiënten daar terechtkunnen die een uitdrukkelijk en ernstig verzoek tot het beëindigen van hun leven doen maar bij hun eigen arts geen gehoor vinden omdat deze terugschrikt voor de juridische consequenties. Ook denkt de vereniging aan kankerpatiënten en mensen met beginnende dementie die hun waardigheid niet willen verliezen. Daarnaast zou plaats kunnen worden geboden aan psychiatrische patiënten en mensen die vinden dat hun leven voltooid is. Bij die laatste groep zal de arts die verbonden is aan de kliniek, zich overigens terughoudend moeten opstellen. De wet staat een levensbeëindiging van mensen die 'klaar' zijn met leven niet toe. Cliënten die om die reden zich hebben laten opnemen, moeten zelf  pillen verzamelen. Artsen kunnen dan niet meer doen dan informatie geven en medische hulp wanneer dat nodig is.

Afgelopen week deed ik mee aan de Week van Gebed. Elke avond waren we bij elkaar om bemoedigd te worden door het Woord van God, om de Here te prijzen in onze liederen en vooral om de Hem aan te roepen met dankzegging en voorbede. Iedere avond kwamen de deelnemers vanuit heel de stad en vanuit verschillende kerken en gemeenten bij elkaar. Een bonte verzameling christenen in Christus verbonden. Kerkmuren vallen weg. Een Pinsterbroeder buigt het hoofd samen met een rechtgeaarde Gereformeerde, een Evangelische tezamen met een Reformatorische. Dat is goed en zeer bemoedigend. Tegelijk schrijnt er in die week wel iets.

Commentaar

  • We are His hands … 2020-05-29 16:57:07

    Ik moet vaak denken aan al die kinderen die overal op aarde meegesleurd worden. In het land waar...

  • Het ‘nieuwe normaal’ 2020-05-15 17:48:17

    We zitten middenin de ‘intelligente lockdown’ wegens de dreiging van besmetting met het...

  • Rust (3) 2020-05-08 17:07:34

    Dit is de derde keer dat ik een Commentaar over rust schrijf. Maar aangezien de vorige al een jaar of...

  • Het virus-effect 2020-05-01 09:46:48

      Sinds ‘Corona’ is er veel veranderd. We blijven thuis, werken thuis of we werken juist heel hard...