Het is al weer een poos geleden ten tijde van  het bewind  van Rita Verdonk, dat onze jongste zoon (van Afrikaanse komaf) ons de vraag stelde of hij ook het land uitgezet kon worden.
We konden hem geruststellen door hem te vertellen dat hij een Nederlander was geworden. En mocht Rita alleen op zijn kleur afgaan, dan kreeg ze het met ons te doen.
In de loop van de tijd kregen we van onze zoon geregeld signalen dat hij zich gediscrimineerd voelde. Soms werd hij echt gediscrimineerd, maar soms ook niet. Maar daardoor werden we er ons wel meer van bewust dat het hebben van een kleurtje in ons land niet altijd eenvoudig is. Wij zien het niet (meer) dat ons kind bruin is en een kop vol krullen heeft. En gelukkig velen met ons niet. Maar het treft ons ook nog steeds pijnlijk als mensen in onze naaste omgeving opmerkingen maken als: ?Jullie zijn er zeker wel aangewend h??? Jazeker, wij zijn er aangewend, en we vinden hem prachtig.

GertJan Segers (zendingswerker in Ca?ro voor de GZB) schreef op 23 december een column in het Nederlands Dagblad over de deprimerende kerkelijke perikelen in Nederland. Over de 'nieuwe vrijmaking', de moeizame eenwording van hervormd, gereformeerd en luthers Nederland, de doorstart van de Gereformeerde Kerken en hersteld hervormden, elkaar bestrijdende flanken in reformatorische kerken, en van de nieuwe spanningen binnen de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt).

Ze zijn er weer: de nieuwjaarsrecepties. Bijna elke zichzelf respecterende instantie organiseert er in de eerste veertien dagen van januari wel eentje. U kent het verder wel: een kort toespraakje van de directeur of voorzitter met daarin de belangrijkste voornemens voor het komende jaar, een hapje, drankje en maar handen schudden met daarbij het uitspreken van een aantal woorden. De beste wensen? Het schijnt goed te zijn voor sociale en bedrijfsmatige contacten.  

De beelden van de executie van Saddam Hoessein staan nog steeds op mijn netvlies. Ingrijpend was het om te zien hoe een mens door ophanging aan het einde van zijn leven komt. Indrukwekkend vond ik de (ogenschijnlijke) rust waarmee hij de dood tegemoet trad. De waardigheid waarmee Saddam dat deed.
In schrijnend contrast daarmee stond de wijze waarop zijn beulen met hem omgingen: door hem te treiteren en uit te schelden. Gebrek aan respect bleek ook uit de opnamen die met een mobiele telefoon van de executie gemaakt werden, ondanks het verbod. En uit het wereldwijd verspreiden van die beelden. Hoe was dit mogelijk? Hoe was het mogelijk dat andere beulen, vijanden van Saddam de offici?le beulen aan de kant konden schuiven?  

Commentaar

  • Mijn duit in het zakje 2019-04-19 06:27:07

    Eigenlijk wilde ik een heel negatief verhaal vertellen. Over de gang van zaken binnen onze...

  • Stille week 2019-04-12 15:26:37

    Volgende week is het de stille week of de goede week. De week voor Pasen. In steeds meer van onze...

  • ‘Gods-beeld’ 2019-04-05 17:43:09

    Alphonse Karr (1808-1890), een Frans schrijver en redacteur van de krant <<cursief>>Le...

  • Syrische bruiloft 2019-03-29 16:18:18

    Een paar weken geleden kwam ik via een gemeentelid in contact met een Syrisch stel dat in...