Misschien hebt u die tv-reclame ook gezien. Een vader zit op bed zijn zoontje toe te zingen: ?Lang zal hij leven in de gloria?. Dan krijgt het jongetje een bruine papieren zak die hij natuurlijk vlug openscheurt om te kijken wat erin zit. De teleurstelling druipt van z?n snoetje als er een rol wc-papier uitkomt. Je ziet hem denken: ?Wat is dat nu voor een cadeautje??
Papa roept enthousiast dat het een mummiepak is. Het wordt nog zieliger als het ventje -gewikkeld in wc-papier ? met een taart in z?n handen de klas binnenloopt. Dan zegt hij met een sneu stemmetje: ?Een mummiepak?. Hij is niet in staat het enthousiasme van papa eruit te persen. En papa verdwijnt snel uit beeld. Een stem hoor je zeggen: ?Vergeten een cadeautje te kopen?? Er wordt een firma genoemd, waar je dat online heel snel kan doen. Volgende dag wordt het al bezorgd.

Mijn vrouw en ik zijn net terug van een vakantie in Zwitserland. We hadden een ap-partement in Grindelwald, een daldorp, met een prachtig uitzicht op de bergen. Het was er heerlijk vertoeven. We vergaten er alles door. Zelfs de val van het kabinet en de ?val? van Sven Kramer gingen aan ons voorbij. We hebben geweldig genoten. Dit moet het Zwitserlevengevoel zijn.

Met het Zwitserlevengevoel wordt trouwens meer bedoeld dan genieten van een vakantie in Zwitserland. De pensioenverzekeraar Zwitserleven is ooit begonnen met een reclamecampagne om zijn product te verkopen. Die is geweldig aangeslagen en heeft een nieuw woord opgeleverd: Zwitserlevengevoel. Dat is zorgeloos genieten van het leven nadat je met pensioen bent gegaan. Het is reizen, eten en drinken, jezelf verwennen.
Van mijn bescheiden pensioen, de emeritaatuitkering, kan ik me niet de ene na de andere vakantie permitteren. Ik zou dat trouwens ook niet willen.
Wat wil ik wel? Wat kan ik maken van deze laatste fase van mijn leven? Waarvan en hoe kan ik genieten? Tot nu toe geniet ik ervan dat ik de druk van het dagelijkse werk niet meer heb. Blijft dat zo of ga ik het werk in de gemeente erg missen?
Bovendien is pensioen (voor mij) niet alleen maar genieten. Zo ben ik niet meer de bewoner van een pastorie. Ik heb nu een eigen huis. Als er iets kapot is, moet ik het zelf (laten) repareren. Maar daar heb ik helemaal geen kaas van gegeten. Daar ge-niet ik dus niet van. Ik denk dan: zat ik nog maar in de pastorie. Dan werd het voor me geregeld en gedaan. Maar die tijd is voorbij.

Het ging er vorige week donderdag fors, of beter gezegd schandalig aan toe in het Kamergebouw. De Tweede Kamer riep de regering op het matje om er achter te komen hoe het nu precies zat met de standpunten van de coalitiepartijen binnen het kabinet met betrekking tot het al dan niet verlengen van de missie in Uruzgan.
De dagen daarvoor had vicepremier Bos via de media zijn standpunt al kenbaar gemaakt: de Nederlandse militairen moeten dit jaar nog uit Uruzgan vertrokken zijn. Een standpunt dat overigens twee jaar geleden al door de Partij van de Arbeid was ingenomen. Bos vergat echter dat hij deze uitspraak als minister deed en zijn opvatting in de ministerraad had moeten bespreken. Temeer daar de regering met medeweten van Bos een brief van de NAVO had gekregen, waarin gevraagd werd om een wat langer verblijf in Uruzgan. Al met al reden genoeg voor de Kamer om het debat met de betrokken bewindslieden aan te gaan. En hoe? Op een manier waar de honden geen brood van lusten. De taalverruwing was de laatste jaren al duidelijk merkbaar, maar bereikte tijdens dit kamerdebat wel z'n dieptepunt. De betreffende ministers, inclusief de minister-president, werden voor alles en nog wat uitgemaakt. Het ging niet over zaken, maar men speelde op de persoon en haalde de ministers door het slijk. Jongeren hoorde ik zeggen: als dit de leiders zijn van ons volk, dan hoeft het voor mij niet meer. Het vertrouwen in de overheid en de democratie heeft een geduchte knauw gekregen. ' Als hongerige wolven betraden de oppositiepartijen de politieke arena. Zij roken bloed', las ik in een commentaar. Inderdaad, daar leek het wel op.

Vijftig jaar geleden was het letterlijk ?uit den boze? om kritiek te hebben op de kerk of de diensten. Tegenwoordig is het ook onder de kerkleden wijdverbreid en zijn we meer bezig met elkaar in die kritiek te bevestigen, dan om haar te ontkrachten.
Waar komt toch al die onderhuidse onvrede en openlijke kritiek vandaan?  Ik heb misschien een verklaring, maar haast me er bij te zeggen dat ik er niet helemaal van overtuigd ben dat het de belangrijkste en enige verklaring is. Laten we het daarom maar het eerste vermoeden van Van Amerongen noemen. Het luidt als volgt: ?De meeste kritiek op de kerk(diensten) komt van mensen die doordeweeks het minste contact met God hebben.?
Het lijkt me logisch dat zo?n boude bewering in ieder geval om enige onderbouwing vraagt. Ik zal dat proberen, hoewel de term ?vermoeden? al aangeeft dat het wetenschappelijke bewijs ontbreekt. Je zou de bron van dit vermoeden een observationeel onderzoek kunnen noemen. Eerlijkheidshalve moet ik echter gelijk toegeven dat er niet helemaal sprake is van het volledig ontbreken van ingrijpen vanuit de observator.
Toch is het wel mijn stellige indruk dat ik de meeste kritiek hoor bij gemeenteleden voor wie het dagelijks bijbellezen, bidden en het trouw de samenkomsten bezoeken allang een gepasseerd station is.

We zitten er middenin. Ik bedoel de Olympische Winterspelen in Vancouver. Schaatsers (vooral Sven!) maken hun ovalen. Schansspringers trekken hun strepen. En ijsdansers toveren figuren. Gouden plakken bemachtigen, daar gaat het om. Als ik de berichten goed begrepen heb zijn het trouwens Lentespelen geworden. Maar in Canada zijn genoeg plaatsen te vinden waar sneeuw ligt. Afgeladen vrachtwagens voeren het witte goedje aan om de pistes te vervolmaken. Reclameboodschappen staan er bol van. Niemand kan er omheen. Van deze Spelen krijgen we allemaal Svenergy, zoals dat tegenwoordig heet.

Dat het niet allemaal goud is dat er blinkt, bleek uit het dodelijke ongeluk van die rodelaar uit Georgi?. Met 140 km per uur vloog hij, na een stuurfout, tegen een metalen paal van de dakconstructie. Nu ik deze woorden aan typen ben sijpelen er berichten binnen dat deze jongeman van 21 jaar vooraf doodsbang zou zijn geweest. Of het klopt weet ik niet. Veelzeggend was overigens wel dat de loop van de baan is aangepast. Blijkbaar omdat de vorige route toch te gevaarlijk was gebleken. Was hier de hang naar het spectaculaire sterker dan de veiligheid van de atleten?

Commentaar

  • Zijn kerk 2020-09-25 15:23:09

    Soms denk je na over wat je eigenlijk zegt. En vraag je je af of je de dingen wel goed zegt. Dat...

  • OUDERS WAAR ZIJN JULLIE? 2020-09-18 17:51:34

    Deze kop, inclusief hoofdletters, komt uit een tweet van de burgervader van Zoetermeer, Charlie...

  • Waar was jij? 2020-09-11 17:09:52

    Vorige week was het vijf jaar geleden dat Angela Merkel haar overbekende woorden sprak in verband...

  • Deepfake 2020-09-04 17:01:11

    Wat fake news of, in goed Nederlands, nepnieuws is, weten de meeste mensen zo langzamerhand wel....