We hebben het meegemaakt! Een zetel meer had erin gezeten voor de CU en SGP samen. Als één van de twee partijen er voor had gekozen voor de ander te stemmen hadden ze in de Eerste Kamer één zetel meer gehad. Ik hoed me ervoor met modder te gaan gooien. Politiek is blijkbaar een ingewikkeld vak. Voor mij te hoog gegrepen. Een vraag die rest: waar was dit machtsspel op gericht? Twee christelijke partijen die momenteel niet goed door één deur kunnen… Dat zal ongetwijfeld waar zijn. En er zijn ongetwijfeld argumenten te bedenken waarom het ging zoals het ging. Leg het mij maar uit. Maar begrijpen, nee begrijpen doe ik het niet.

Triester kan het bijna niet. SGP 1. CU 2. 4 in plaats van 3 zetels; had gekund! In eigen hand hadden ze het! Dan heb je ruim 33 procent meer zetels! Nee, dat doen we niet. Het gaat me er niet om een bepaalde partij te kijk te zetten. Maar ik val stil. Is de geestelijke vervreemding bij de politici van deze partijen dan zo groot geworden? Zo onoverbrugbaar groot? Of is de gang van zaken bij deze verkiezingen alleen maar ‘politiek’ te verklaren en zit daar niets ‘geestelijks’ aan. Maar politiek bedrijven valt toch ook binnen het koninkrijk van God. Daar hoort toch ook een bepaalde stijl bij? Of vraag ik in deze verwarrende tijden teveel? Leg het mij maar uit. Begrijpen doe ik het toch niet.

Elke krant, tijdschrift en clubblad bestaan uit een aantal vaste rubrieken. Eén van die rubrieken heeft vaak een columnachtig iets. Een bepaalde zaak of een gebeurtenis wordt dan onder de loep genomen en van het nodige commentaar voorzien. Zo heeft het Friesch Dagblad bijvoorbeeld iedere dag in haar krant een hoofdartikel, genoemd met dezelfde naam. Het Reformatorisch Dagblad heeft dit ook, maar dan wordt het ‘commentaar’ genoemd. Ook clubbladen en tijdschriften kennen dit verschijnsel. In veel gevallen staat de naam van degene die het geschreven heeft er onder. Daarmee wordt aangegeven, dat het geschrevene op persoonlijke titel is. Wanneer er geen naam onder staat of onder pseudoniem geschreven is, mag men er vanuit gaan, dat het onder de verantwoordelijkheid van de redactie van het blad is.

Het zijn dagen vol gedenken en feest geweest. Bevrijdingsdag, Moederdag en de... zondag. Kransen werden gelegd, vlaggen uitgestoken, cadeaus gegeven en links en rechts een knuffel voor moeder. Mooi is dat. Ontroerend ook. Maar het zijn ook altijd de dagen van het gemis en de moeite. De vreugde kan nooit onbekommerd zijn. Altijd is er te rekenen met de schaduwzijde van het feest. Wat er aan vooraf ging, wat en vooral wie er gemist wordt. We hangen onze zegekransen altijd op kruisen. Dat moet je stil maken en dat wel langer dan twee minuten. Hoe tast je als dominee op de kansel naar woorden om én stem te geven aan de vreugde én stem te geven aan verdriet. Stralend in zomerjurk en broek zitten ze daar voor je. Mannen, vrouwen, kinderen, vaders en moeders. En je wilt juichen.

De broeder bij wie ik op huisbezoek kwam had gelijk: we moeten gericht zijn op de eer van God. Hij voegde eraan toe dat we niet gericht mogen zijn op ons eigen hemels genieten na ons sterven. Dan zou ons motief voor het dienen van God niet zuiver zijn.
Het was deze toevoeging die enige aarzeling bij mij opriep. Zou die opmerking waar zijn? Zou de aandacht voor de eer van Here staan tegenover het verlangen naar het hoogste genot? Zou het streven naar de hemelse blijdschap ten koste gaan van het grootmaken van Gods naam?
Een catechismus uit 1648 biedt uitkomst. Het is een leerboekje dat een vrucht is van de doorwerking van de Reformatie in Engeland. De allereerste vraag van deze catechismus luidt: 'Wat is het belangrijkste doel van de mens?' Het antwoord is: 'Het belangrijkste doel van het leven van de mens is het verheerlijken van God en het hebben van volle eeuwige vreugde in Hem'. De opstellers van deze catechismus verbinden zonder probleem de vreugde in God met zijn verheerlijking. Beide staan niet tegenover elkaar, maar naast elkaar. Juist in het verlangen naar vreugde in Hem wordt onze Schepper verheerlijkt. Hoe wordt Hij meer verheerlijkt dan dat de zondaar zijn vreugde in Hem vindt?

We hebben deze week Bevrijdingsdag gevierd. En wie bewust daarbij op 4 mei herdacht heeft wie in de diverse oorlogen gesneuveld zijn, soldaten en burgers, weet maar al te goed dat vrijheid duur betaald wordt. Zeker in Nederland is de vrijheid een groot goed.

Wie op het wereldtoneel wat rondkijkt, ziet in deze tijd een grote vrijheidsbeweging in de Arabische landen. Je merkt dat ook deze wat afgesloten landen door allerlei moderne technieken in aanraking komen met vrijheid van denken, vrijheid van spreken en politieke vrijheid.
De basisbeginselen van de rechten van de mens gelden over heel de wereld. Tegelijkertijd zien wij ook hoe sommige machthebbers en absolute vorsten hechten aan macht. Ze deinzen er niet voor terug om op hun eigen burgers te schieten, zoals in Tunesië en Syrië. De beelden op de TV zijn te gruwelijk om getoond te worden.

In de periode dat wij in Zuid-Afrika woonden en werkten, hebben wij de afschaffing van de apartheid meegemaakt, de onderdrukking van de zwarte mensen door de blanken. We hebben gezien hoe groot de angst voor wapens en brute macht kan zijn. Als op zondagmorgen militaire auto’s door de straten reden, dan doken de mensen in de kerken op de grond. We hebben daar ook de bevrijding meegemaakt en de eerste vrije stemming. Drie dagen lang, in lange rijen en met grote vreugde. Ik heb gezien wat onderdrukking doet aan mensen en ik heb gezien wat vrijheid doet aan mensen.

Commentaar

  • Uitgepraat? 2023-03-11 12:50:15

    Het bericht dat de classis Zwolle haar activiteiten tot een minimum beperkt, kan u eigenlijk niet...

  • Wat bezielt je toch! 2023-02-24 18:19:56

    Binnenkort is het precies een jaar geleden dat Poetin Oekraïne binnenviel. 24 februari 2022...

  • Maakbaar (2) 2023-02-10 18:24:29

    Ruim een jaar geleden, eind 2021, schreef ik al een Commentaar met deze titel. De gedachte van...

  • Altijd die angst 2023-01-27 16:05:32

    Het is een jaar of twintig geleden. Met een groep werkers van de Nederlandse Patiëntenvereniging...