En daar laaide de discussie weer op. Die over het homohuwelijk en de weigerambtenaar. Mag een ambtenaar er vanaf zien een huwelijk te sluiten tussen seksegenoten? Weggaan of blijven zitten? Verwacht van deze column niet ‘het’ antwoord.

Ik kan mij herinneren dat er binnen een kerkenraad een lastig vraagstuk speelde. Het ging over de vraag of het huwelijk van een samenwonend stel kerkelijk bevestigd kon worden. Gesprekken met betrokkenen waren gevoerd. De details en achtergronden van de situatie laat ik rusten. De problematiek lag nu op de tafel van de kerkenraad. Voors en tegens werden uitgewisseld. Dan opeens neemt een broeder het woord: ‘Als we hier vóór stemmen dan stap ik op als ouderling.’ Daar ligt de steen in de vijver. Het machtswoord is gesproken. De broeders kijken elkaar beteuterd aan. Dus als we hier vóór stemmen dan weigert broeder X nog langer mee te doen. Dat u het maar weet…

Als je ons kerkblad van voren naar achteren (sommigen lezen hem van achteren naar voren) goed doorspit kom je soms verrassende dingen tegen. Tenminste, dat overkomt mij vaak wanneer ik als redactielid om de zoveel weken het kerkblad voor de overige redactieleden mag beoordelen. Je let dan op verschillende aspecten: zijn het aansprekende artikelen, is het commentaar ook echt een commentaar op iets of meer een beschouwing, heeft de meditatie echt inhoud, is het geschrevene in PRESTO voor de doelgroep, zijn de foto’s en illustraties passend bij het artikel en waarom zulke grote advertenties voor goede doelen. Kortom, je probeert een oordeel te geven over het blad als geheel. Voor velen is het meest interessante deel het gemeentenieuws.

Mauro. Een jonge Angolees van 18 jaar moet worden uitgezet. De emoties lopen hoog op. Juist de CDA-fractie wordt onchristelijk gedrag verweten. Juist zij die voor christelijke waarden staan hadden en hebben als vanzelf zo’n jongen toe te laten. De Here gebied gastvrijheid, juist voor de vreemdeling in de poort. De overheid moet een schild zijn voor de zwakken. Zij die pleiten voor toelaten hebben gelijk. We moeten barmhartigheid bewijzen. Zij die pleiten voor uitzetten hebben gelijk. Het is naar ons geldend recht. Beide kampen, want zo mag je het wel noemen, hebben zo hun legitieme argumenten.
Het is natuurlijk wel een raar systeem dat een jonge asielzoeker geen status kan krijgen als kind. Pas wanneer hij of zij 18 jaar wordt kan er al of niet sprake van zijn. Bij Mauro is 8 jaar lang gezegd en door achtereenvolgende rechters en bewindslieden besloten: hij kan niet blijven. De redenen zijn o.a. dat hij nog een moeder heeft in Angola en dat zijn veiligheid daar niet in geding is. Dat klinkt alom redelijk en te verdedigen.

De week van 10 tot en met 17 oktober was de week van de opvoeding. In onze burgerlijke gemeente en waarschijnlijk ook in andere gemeenten is toen een boekje verspreid met de titel: 'Tijd voor je gezin! 20 TopTips voor en door ouders'. Op de achterflap staat niet alleen de gemeente vermeld, maar ook het gemeentelijk Centrum voor Jeugd en Gezin.
Het boekje is een uitgave van een stichting met de naam Family Factory, wat zoiets betekent als 'plek van waaruit het gezinsleven tot bloei kan komen'. De stichting wil ouders met elkaar in contact brengen en helpen bij het bouwen aan het gezin dat zij graag willen zijn. Zij is in 2008 opgericht op initiatief van Jan Willem Roseboom.  Het boekje reikt ouders nieuwe ideeën aan waarmee zij hun voordeel kunnen doen. Een van de tips wijst op het belang van een gesprekje tussen ouder en kind: 'Luister, stel vragen en kom erachter wat die ander bezighoudt'. Persoonlijke aandacht heeft grote waarde, vooral in een tijd waarin het gezin soms lijkt op een plaats waar mensen 'zo dicht mogelijk langs elkaar heen leven'. Andere tips wijzen op het omgaan met internet, de ochtendspits in het gezin, uitbarstingen van emotie van kinderen, het opruimen van de kamer, de zorg die ouders voor zichzelf moeten hebben en voor elkaar, en de gezinsmomenten waarop gezinsleden kunnen bijpraten, een soort gezinsvergadering dus, waarbij ieder zijn eigen inbreng heeft.

Ongetwijfeld zult u dan denken aan de hoge heren - soms een dame - bankiers. Met name die met torenhoge bonussen en dat zelfs na wanprestatie. Zij immers, zo horen we alom verluiden, zijn de oorzaak van de euro-crisis, de economische crisis en vooruit nog een aanklacht er boven op: de milieucrisis. Vanwege het grote graaien hebben ze enorme risico’s genomen. Dexiabank moest voor de tweede keer gered worden door de staat. Feitelijk door de belastingbetaler. Die was sowieso al de dupe van die bankiers. Omdat deze beroert moeilijk geld uitleenden of veel te hoge rente vroegen, gingen bedrijven op de fles. Mensen op straat. De opslag op de eurobor-rente, de rente waarmee banken zelf kunnen lenen bij de Centrale bank, was en bleef aanzienlijk. De burger profiteerde amper, zeg maar niet, mee. Onder de streep zijn we zo al drie keer door die lui gepakt. Dat moet stoppen. Ik ben Gekke Gerritje niet. Protesteer! Blokkeer!

Commentaar

  • Wat gaan jullie doen in de vakantie? 2022-07-29 17:03:09

    Er is wat met de vraag die ik hierboven neerschreef. Hij wordt nogal eens gesteld in deze tijd:...

  • Boerenverstand 2022-07-15 17:17:53

    Op het moment dat ik dit commentaar schrijf (maandag 4 juli) wordt het land platgelegd door...

  • Zeven vinkjes 2022-07-01 18:00:29

    Zomaar op een avond word ik gefascineerd door het verhaal van een schrijver, die aan tafel zit bij één...

  • Vluchtelingen 2022-06-17 17:01:48

    Komende maandag, 20 juni, is het Wereldvluchtelingendag. Al sinds 2001 is deze dag door de...