Enige verstrooide gedachten over vakantie vieren. Mijn voeten bungelen in het water, de zon kietelt mijn nek. De zin om te schrijven is er maar zo- zo. ?Laat me nu effe met rust?. Maar ja, rooster is rooster. Geef je commentaar. Vooruit dan maar, zucht en pff... wat een hitte! Laat ik dan maar dichtbij huis blijven. Dat is voor ons in deze weken: een tent. Nou ja, een tent. Hij mag er wezen. Zo?n bungalow, weet u wel, inclusief een huig, zodat je de stangen niet ziet en inclusief gordijntjes. Dat staat zo schattig. Overigens doen wij het wel redelijk primitief. Geen koelboxen en portable TV met schotel. Zelfs niet zoiets als een ?schuttel-braai? of ?chemisch toilet?. Dat laatste is ?s morgens zo g?nant om te legen! Dan liever met een slaapdronken kop door het duister richting de plasplaats. We slapen laag bij de grond. Gewoon luchtbedje, slaapzakje en hup ?onder de wol?. Voor ons niks geen glamping op de camping!

Schimmen luidt de titel van een kort verhaal van de Amerikaans-joodse schriiver Chaim Potok. In 1987 voor het eerst gepubliceerd als Ghosts. Het gaat in dit verhaal over een conflict tussen een rabbijn en de rijke Gevaryahu. Eerstgenoemde maakt duidelijk dat de stoelen in de nieuwe synagoge op een bepaalde manier moeten worden neergezet. Laatstgenoemde is het daar absoluut niet mee eens. De ik-persoon van het verhaal wordt als neutrale man gevraagd in het conflict te bemiddelen. Hij bezoekt eerst de rabbijn. Ze praten een poosje over de gewenste opstelling van de stoelen. En dan stelt de ik-persoon de centrale vragen: ?Wat is er? Waar gaat het hier echt om?? Het blijkt dat de rabbijn vlak na de Kristallnacht gevlucht is uit Tsjechoslowakije naar Engeland. Hij voorzag dat hetzelfde ook in zijn land zou gaan gebeuren. Hij raadde zijn mensen dringend aan hetzelfde te doen als hij. Maar niemand ging met hem en zijn vrouw mee. Na de oorlog komt hij erachter dat geen van de gezinnen het had overleefd.

Ieder mens wil graag vaste grond onder de voeten hebben. We streven allemaal naar een basiszekerheid in ons bestaan. Het woord ?bestaan? kan verschillende betekenissen hebben. Ik noem er twee die vandaag bijzonder actueel zijn en de gemoederen van velen danig beheersen, namelijk de kwaliteit van ons leven, zeg maar onze gezondheid ?n de middelen om ons leven in stand te houden, waarbij we vooral kunnen denken aan de mogelijkheid om inkomsten te kunnen verwerven. Populair gezegd: om de kost te verdienen. Hoewel beide aspecten van ons bestaan altijd al kwetsbaar zijn geweest ? iedereen kan ziek worden en er zijn altijd mensen geweest die met een minimum aan inkomsten rond moesten komen -, houden ze ons nu toch meer dan ooit bezig.

Wat allang voorspeld werd, is inmiddels werkelijkheid geworden. Ik bedoel de grieppandemie. De wereldwijde verspreiding van een nieuw griepvirus, begonnen in Mexico, die overgedragen wordt van mens op mens. Ongeveer iedere dag worden we er via de media wel mee geconfronteerd en over ge?nformeerd.

In Opbouw van twee weken geleden schreef Emmy Viezee-Fock over het ontstaan van tradities. Ze deed dat aan de hand van een ervaring die misschien ons ook wel aan het denken kan zetten. Zo beschrijft ze een ontmoeting met een jonge vrouw die haar vertelde over de al heel lang bestaande vakantiebijbelschool. Emmy wist daar (zonder dat deze jonge vrouw daarvan op de hoogte was) echter alles van, omdat zij bij de oprichting tot de initiatiefnemers had behoord. Ze schrijft dan: ?De groep die destijds het initiatief nam, bestond uit jonge honden van begin of midden twintig en ik was ??n van hen. Ik zou haar dus precies kunnen vertellen hoe lang dat werk bestaat. Ruim driehonderd kinderen uit de aanpalende nieuwbouwwijk kwamen er in die tijd op af. 'Hoeveel kinderen komen er en hoe vullen jullie de week in?', vraag ik belangstellend. Tot mijn ontsteltenis somt ze hetzelfde programma op dat we dertig jaar geleden in elkaar hadden gezet: bijbelverhaal, werkje, 's middags vossenjacht, spelmiddag, filmmiddag, op donderdagmiddag vrij en op vrijdagmiddag afsluiting met pannenkoeken. Ik geloof mijn oren niet. En dat alles wordt georganiseerd voor een kleine 30 kinderen. Ja, ik weet het: al bereik je er maar ??n. Maar het gaat wel om 30 kinderen van orthodoxe signatuur. 'Waarom hebben jullie op donderdagmiddag vrij?' Ze kijkt me ernstig aan en zegt met zekere vroomheid: 'Dat is een middag van bezinning'.

Het is al weer een poos geleden ten tijde van  het bewind  van Rita Verdonk, dat onze jongste zoon (van Afrikaanse komaf) ons de vraag stelde of hij ook het land uitgezet kon worden.
We konden hem geruststellen door hem te vertellen dat hij een Nederlander was geworden. En mocht Rita alleen op zijn kleur afgaan, dan kreeg ze het met ons te doen.
In de loop van de tijd kregen we van onze zoon geregeld signalen dat hij zich gediscrimineerd voelde. Soms werd hij echt gediscrimineerd, maar soms ook niet. Maar daardoor werden we er ons wel meer van bewust dat het hebben van een kleurtje in ons land niet altijd eenvoudig is. Wij zien het niet (meer) dat ons kind bruin is en een kop vol krullen heeft. En gelukkig velen met ons niet. Maar het treft ons ook nog steeds pijnlijk als mensen in onze naaste omgeving opmerkingen maken als: ?Jullie zijn er zeker wel aangewend h??? Jazeker, wij zijn er aangewend, en we vinden hem prachtig.

Commentaar

  • Maand van de Bijbel 2020-01-24 18:46:24

    We hebben al de bijbelzondag in oktober, georganiseerd door het Nederlands Bijbelgenootschap. Een...

  • Alle liefdes? 2020-01-17 17:51:22

    Het lijkt een vast patroon te worden. Kunstenaars, schrijvers, mensen uit de filmwereld en de zeer...

  • Kerkklokken en azan 2020-01-10 18:00:45

    Rond de jaarwisseling ging het opvallend vaak over onze democratie. Waarschijnlijk omdat het...

  • Grote blijdschap 2019-12-19 08:50:12

    Kerstfeest is een van de belangrijkste feesten van het jaar. Tenminste, zo wordt dat over het...