ImageIn het vorige nummer van het kerkblad schreef ds. M.J. Kater een bijdrage over bezetenheid, vanuit theologisch perspectief. Ik belicht het onderwerp vanuit psychiatrisch gezichtspunt. Het is goed om daarbij voor ogen te houden dat het een onderwerp is waarover de meningen nogal uiteenlopen, ook binnen de hulpverlening.

Het valt op dat binnen een reguliere psychiatrische setting, zoals een psychiatrisch ziekenhuis of een ambulant centrum, zich zelden tot nooit iemand meldt met psychische klachten die tegelijk bezig is met bevrijdingspastoraat of daarnaar op zoek is. Daaraan kan ten grondslag liggen dat hulpverleners onvoldoende voor deze mogelijkheid openstaan, maar het kan ook zo zijn dat deze mensen zich niet bij de psychiater melden. De kans lijkt mij re?el dat er gescheiden circuits bestaan: de een gaat met bijvoorbeeld een ernstige depressie naar de dokter en de ander gaat op zoek naar bevrijdingspastoraat.

Het is in ieder geval hoogst zelden dat een psychiater een pati?nt tegenkomt bij wie (ook) wordt gedacht aan bezetenheid. Dat is niet alleen opmerkelijk, maar ook spijtig. Het leidt tot twee verschillende zienswijzen die niet van elkaar kunnen leren; immers, men ontmoet elkaar niet.

ImageDit Pinksternummer heeft als thema ?De geesten onderscheiden?. Jongeren zijn in de ban van witte en zwarte magie. Onomwonden melden ze op hun hyves-pagina dat ze contact hebben met een ?wicca?. Ouderen zitten gepassioneerd voor hun TV te kijken naar Char of naar David Ogilvie, de zogenaamde Geestenfluisteraar. Zelfs de aloude Uri Geller doet met een TV show een geweldige duit in het zakje. Er spookt meer dan je denkt. Of toch niet? Is het verbeelding of een truc of zijn het slimme verkooppraatjes? De bijbel noemt tal van geestesgaven. Ook de gave van het onderscheiden van geesten. Wat moeten we daaronder verstaan? Functioneert die gave nog onder ons of niet? Laten we luisteren naar de Bijbel en naar ervaringen van mensen.
De gave van het onderscheiden van geesten houdt het vermogen in om te onderkennen uit welke bron een geestelijke manifestatie voortkomt. De uitdrukking 'onderscheiden van geesten' is de vertaling van het Griekse 'diakriseis pneumaton'.
De betekenis van 'diakriseis' is: onderscheiden, onderscheid maken, onderkennen. De werkwoordvorm ervan komt voor in bijvoorbeeld Hebr. 5:14, waar we lezen: 'Maar de vaste spijs is voor de volwassenen, die door het gebruik hun zinnen geoefend hebben in het onderscheiden van goed en kwaad.' In zijn eerste brief aan de Korinti?rs gebruikt Paulus dit werkwoord meerdere malen. In 6:5 stelt hij de vraag: 'Is er dan bij u geen enkel wijs man, die uitspraak zal kunnen doen tussen broeders?' In 11:29 lezen we met betrekking tot het avondmaal, dat wie het brood eet en de wijn drinkt, 'tot zijn eigen oordeel eet en drinkt als hij het lichaam niet onderscheidt'. 

Centraal op twee vergaderingen, gehouden op 17 februari en 8 april 2010, stonden de verzoeken van de kerken te Kampen en te Hattem om kerkelijk nauwer samen te mogen leven met de GKv. Een korte impressie.

17 februari 2010
Namens de roepende kerk Urk Eben Ha?zer opent ds A.C. Uitslag de vergadering met een meditatie over Zacharia 4. Er was toen en er is nu veel werk te doen. Maar we kunnen nog te veel bezig zijn met het bouwen van onze eigen huizen en dat daardoor het werk aan Gods tempel stagneert.
Uiteindelijk is Gods Kerk het werk van Gods Geest. Hij moet het doen en Hij zal het doen.
Vervolgens worden enkele classicale bijzonderheden van de afgelopen maanden gememoreerd: ds. R. Kok heeft het beroep aangenomen naar Noordeloos; ds. M.A. Kempeneers kreeg een beroep naar Meerkerk; de gemeenten van Heerde en Urk-Maranatha werden teleurgesteld na een uitgebracht beroep.
Nadat de wettigheid van de vergadering is vastgesteld, neemt het moderamen plaats. Preses is ds A. Huijgen, assessor is ds. H. Jonkman en scriba is ds. M.A. Kempeneers.

ImageOok in de Christelijke Gereformeerde Kerken wordt bevrijdingspastoraat toegepast. En wordt dan een speciale gebedsbijeenkomst belegd met de bedoeling een eind te maken aan een be-paalde bezetenheid. Zijn daar Bijbelse papieren voor, of zien we spoken op het kerkelijk erf?


Beste Galsem,
Ongetwijfeld is het met jou als met alle pasbeginnende verleiders: je vlast erop om met een verdorvenheid aan te komen, waar voor de toeschouwers wat aan te smullen valt (...). De vei-ligste weg naar de hel is heus die van de geleidelijkheid, de flauwe helling, lekker zacht voor je voeten, zonder plotselinge bochten ...              


 
Je liefhebbende oom Schroefstrik
Dit citaat is afkomstig uit het boek Brieven uit de hel van de bekende apologeet C.S. Lewis. Hij weet op een heel aansprekende manier iets onder woorden te brengen van wat Paulus schreef over de duivel en zijn methoden (Ef. 6: 11)en zijn bekend zijn met de gedachten van satan (2 Kor. 2: 11).
Demonisering van het leven

ImageDs. A. Versluis hield voor de bezinningskring in de kerk te Damwoude een referaat over dit belijdenisgeschrift van onze kerken. Hij benadrukte dat het belangrijk is ons te bezinnen op de waarde en het nut van onze belijdenisgeschriften.

Na de reformatie ontstond in ons land de gereformeerde kerk en op de eerste synodes was een belangrijk punt van bespreking de eenheid in de leer van de kerk.
Predikanten moesten de toen al bestaande Heidelbergse catechismus en Nederlandse geloofsbelijdenis onderschrijven. Kerk en staat waren sterk met elkaar verweven en de kerk had geen inspraak in de benoeming van hoogleraren. Zo werden in Leiden door de staten tot hoogleraar benoemd Franciscus Gomarus en Jacobus Arminius. Arminius was een veelbelovend predikant, maar had in zijn gemeente Amsterdam al wat moeite gehad met de uitleg van Romeinen 7. Daarom had Gomarus bezwaren tegen deze benoeming, na een gesprek leek de lucht te zijn opgeklaard.
Arminius hield colleges over de uitverkiezing en daaruit bleek toch dat hij in zijn standpunt hierover niet veranderd was. Tussen beide hoogleraren ontstond onenigheid met als gevolg dat de kerken zich ermee gingen bemoeien. Omdat Arminius zich alleen voor de overheid wilde verklaren, ontstond in 1608 een discussie in het bijzijn van afgevaardigden van de overheid. Deze spraken uit dat ze geen verschillen in de leer konden constateren. De kerk wilde een synode houden, maar kreeg hiervoor geen toestemming van de overheid. Arminius wilde uiteindelijk een herziening van de belijdenis, in 1609 overlijdt hij. Na zijn dood breidt het conflict over de predestinatie zich uit en ontstaat een geweldige pamflettenstrijd in het land. In 1610 dienen de volgelingen van Arminius een z.g. remonstrantie in bij de staten van Holland. De overheid wilde rust in het land en ruimte voor beide opvattingen, maar gesprekken brachten geen oplossing voor het conflict. Het liep zelfs zover dat het land op de rand van een burgeroorlog kwam. Raadspensionaris Oldebarnevelt kiest de zijde van de volgelingen van Arminius, remonstranten genoemd. Stadhouder prins Maurits kiest de zijde van de volgelingen van Gomarus, contra-remonstranten genoemd. Dan volgt uiteindelijk een synode waar tot een oplossing wordt gekomen. De grote vraag in het verschil was: Wie verkiest God? Arminius leerde dat God van tevoren zag wie zou geloven, de mens ontvangt voldoende genade om te kunnen geloven en het hangt dan van de wil van de mens af om te geloven of niet.
Gomarus stelde dat ons geloof geen voorwaarde voor onze verkiezing is, maar een vrucht ervan. Het geloof is een gave Gods.

Commentaar

  • Engel 2019-05-17 13:56:04

    Vorige week maandag overleed Kinga Bán op 37-jarige leeftijd. Op nos.nl stond een kort bericht en...

  • De kapper en de paus 2019-05-10 14:58:33

    Sint-Martinus de Porres uit Peru is de patroonheilige van de Italiaanse kappersvereniging. Deze...

  • Brand 2019-05-03 12:34:44

    Je waardeert iets pas als je het niet meer hebt. Dit pijnlijke principe werd weer duidelijk...

  • Barmhartig - Vrijgevig 2019-04-26 14:13:40

    Het doet me goed naast de vele negatieve media-aandacht voor kerken en christenen eens een ...