ImageIn ons land hebben we ontzettend veel gebouwen en lokaliteiten waar vergaderd wordt. Je kunt bijna stellen, dat er een hele industrie op is afgestemd / afgesteld. Wat zou Den Haag zijn zonder al die regeringsgebouwen? De hele vergadercultuur gaat ook de kerk niet voorbij. Op zich is dat niet erg, maar is het wel zo effici?nt? Die vraag werd gesteld tijdens een redactievergadering van het Kerkblad voor het Noorden. In dit artikel wordt een poging gedaan een aantal zaken bloot te leggen en hier een antwoord op te geven.

Toen die vraag op mij afkwam, ben ik eerst eens gaan uitzoeken wie en wat er zoal vergadert binnen de kerkelijke muren. Al snel had ik een lange rij geledingen, dat regelmatig bijeen komt: kerkenraad (breed en smal), moderamen, diaconie, jeugdraad, catecheseteam, bestuur zondagsschool, zusterkring, wijkteams, heel veel commissies en subcommissies, enz. Allemaal onderdelen binnen de kerkelijke organisatie, die regelmatig bijeen komen om diverse zaken met elkaar te bespreken. Voor sommige mensen een prachtige hobby, maar voor anderen een voortdurende kwelling. Ik geef twee voorbeelden.

Voorbeeld I
Broeder Jaap is diaken. Hij heeft een vrij drukke baan, maar is meestal 's avonds tegen zessen thuis om met zijn vrouw Gerdien en de kinderen te eten. Maar vanavond is het anders. Een goede vriend hield hem aan de praat en zo kon het gebeuren, dat Jaap pas tegen zeven uur thuis komt en Gerdien nog wat eten voor hem opwarmt. ?Moest jij vanavond niet naar de kerkenraad?, vraagt Gerdien. Dat is waar ook, denkt Jaap. De agenda + bijlagen heb ik wel gekregen, maar waar gaat het vanavond eigenlijk over? Hij komt tot de ontdekking, dat hij niets daarvan gelezen heeft. Vlug kleedt hij zich om en komt tien minuten te laat op de vergadering. Hij geeft de voorzitter een hand en mompelt wat verontschuldigingen.

ImageIn de eerste twee artikelen heeft u kunnen lezen hoe Wiebe van der Heide ertoe kwam om te gaan wonen in een sloppenwijk in Zuid-Afrika en over de eerste jaren aldaar. In dit derde ar-tikel leest u hoe zijn vrouw, Simone Poen, deel kreeg aan het werk in de sloppenwijk.
Ik leerde Wiebe kennen in 1996 tijdens het Flevo Totaal Festival, een rustige verlegen jongen. Hij woonde en werkte in Oostenrijk en nodigde mij en een vriendin uit om bij hem op bezoek te komen. Ik zag dat wel zitten en we kwamen voor een weekend. Een aantal maanden later vertelde Wiebe mij dat hij ging wonen in een sloppenwijk in Zuid-Afrika om daar Gods liefde met de mensen te delen. We onderhielden contact per post. Als hij in Nederland was, kwam hij altijd even langs. Op ??n van die bezoekjes nam ik hem mee naar de film, ?Shakespeare in love?. Eindelijk kwam eind 2000 de lang verwachte brief met daarin de vraag: ?Zou je bij mij op bezoek willen komen??
Begin 2001 ging ik naar Zuid-Afrika. Wiebe haalde mij op van het vliegveld. Ik vertelde hem direct dat ik niet van plan was in Zuid-Afrika te gaan wonen, omdat in Nederland er ook ge-noeg werk onder jongeren is. Wiebe zei dat we eerst maar eens naar zijn huis moesten gaan. Zodra we de sloppenwijk binnenreden, wist ik dat het toch Zuid-Afrika moest zijn. Tijdens mijn bezoek besloten we te gaan trouwen; dat deden we in juli 2001. Toen ik bij Wiebe op bezoek was, was hij net bezig een huis te gaan huren van de gemeente. Dit huis was opge-kocht voor uitbreiding van de sloppenwijk. Het huis lag aan de rand van de wijk en hier gin-gen wij na ons huwelijk wonen. 

ImageMeer dan driehonderd mannen en vrouwen, meest ouderen en enige jongeren, kwamen van 19 september 2009 - 20 maart 2010 op negen zaterdagen bijeen voor de Vormingscursus in de Chr. Geref. Kerken. In Apeldoorn, Drachten, Goes en Sliedrecht behandelden hoogleraren en predikanten onderwerpen over identiteit en seksualiteit, het pastoraat, de belijdenisgeschrif-ten, de apostel Paulus en het bijbelboek Dani?l. In twee artikelen geef ik een impressie van het onderwerp dat voor mijn rekening kwam: onze Oecumenische Belijdenissen. In het eerste artikel werd ingegaan op vroege vormen van belijden en ging het over de vormen van belijden. We bespraken het eerste van de drie oecumenische belijdenisgeschriften: de Belijdenis van Nicea uit het jaar 325. In dit tweede artikel bespreken we de twee andere oecumenische belijdenisgeschriften.

We kunnen aannemen dat het Concilie van Constantinopel in 381 Apollinaris veroordeelde. Van dat concilie hebben we echter geen notulen. Pas 70 jaar later kwam de belijdenis die daar is opgesteld ?boven water?, in de handelingen van het belangrijke concilie van Chalcedon in 451. Daar werd het symbool van Constantinopel 381 aangehaald als het Credo van Nicea! En nog altijd gebruiken we die naam voor wat beter de Belijdenis van Nicea-Constantinopel heet!

ImageDe heer B. Compaan heeft jarenlang in het onderwijs gewerkt. Hij organiseerde, samen met collega?s, reizen naar Auschwitz voor de leerlingen van zijn school. De heer Compaan heeft zich in de loop der tijd erg verdiept in alles wat er in dit kamp is gebeurd. Ook nu hij niet meer werkt, verzorgt hij nog steeds reizen naar Auschwitz, het concentratiekamp waar gruwelijke dingen zijn gebeurd.
Het liefst gaat hij met mensen die een godsdienstige achtergrond hebben.

Eerst wil ik iets vertellen over de geschiedenis over het ontstaan van dit concentratiekamp.
Toen Hitler Polen had verslagen was er o.a. in de stad Krakau veel verzet. Vlakbij Krakau, in het plaatsje Oświęcim, was een Poolse cavaleriekazerne. In 1940 werd besloten dit complex om te bouwen tot een concentratiekamp. De naam van Oświęcim werd Auschwitz. De eerste gevangenen waren politieke gevangenen, met name Poolse verzetsstrijders. Ze werden erg mishandeld en vaak ook doodgeslagen. Het eten was miserabel en te weinig. Zij hebben in korte tijd alles gereed gemaakt voor grote groepen gevangenen. Dit heeft erg veel Polen en ook Russen het leven gekost. In 1942 waren er op een gegeven moment 20.000 mensen in de gebouwen ondergebracht. Zelfs de zolders en de kelders werden ?benut?. Dit is onmenselijk dachten de gevangenen. Dat was ook de bedoeling van de Nazi?s.

ImageIn het eerste artikel heeft u kunnen lezen hoe Wiebe van der Heide ertoe kwam om te gaan wonen in een sloppenwijk in Zuid-Afrika. In dit artikel leest u over zijn vertrek en de eerste jaren daar.
Tijdens mijn verblijf op het medisch schip de Anastasis ontmoette ik een Zuid-Afrikaanse blanke jonge man. Joop (dit is niet zijn echte naam) woonde in een sloppenwijk met als doel evangelisatiewerk te doen onder de inwoners die allen Xhosa?s zijn.
Voordat ik eind februari 1997 het schip moest verlaten om mijn werk in Oostenrijk te hervat-ten, hadden Joop en ik plannen gemaakt, zodat ik terug kon komen om hem te helpen met het evangelisatiewerk. Terug in Oostenrijk begon ik direct met de aanvraag van een verblijfsver-gunning voor Zuid-Afrika die ik in juni ontving. Hierna stuurde ik een brief naar Joop met het bericht dat mijn aanvraag was goedgekeurd en dat ik zo spoedig mogelijk zou komen. Eveneens nam ik ontslag en reisde naar Nederland om afscheid te nemen van mijn familie en bekenden. In Nederland boekte ik de reis naar Zuid-Afrika.
Toen werd ik gebeld door Joop. Hij vertelde me dat hij niet meer in de wijk woonde, omdat het werk hem te zwaar was geworden. Hij was teruggegaan naar zijn ouderlijk huis (1000 km bij de sloppenwijk vandaan). Mijn hele wereld leek in te storten. Wat moest ik nu doen? Een dag lang kon ik niet bidden. Toen kwam het verhaal van Abraham bij mij boven. Abraham moest gaan naar een land dat hij niet kende en in ??n van de laatste kerkdiensten in Oosten-rijk hadden we het volgende lied gezongen: ?Ga Abraham, ga.? En in mijn hart hoorde ik God zeggen: ?Ga.? Zo vaak heb ik gewankeld in mijn vertrouwen in Gods leiding, maar altijd weer bevestigt God Zijn handelingen.

Commentaar

  • De gasprijs en de kerkzaal 2022-11-17 19:08:21

    De stijging van de energiekosten houdt ons allemaal bezig. We zetten de kachel een graadje lager,...

  • Beroepingswerk 2022-11-04 18:21:30

    Als er in een kerkelijke gemeente een vacature is voor de functie van predikant, dan gaat die...

  • Mahsa Amini 2022-10-20 18:06:56

    Ik kom er niet los van, van wat ik hoorde over Mahsa Amini, die door de moraalpolitie werd...

  • Micha 2022-10-08 07:55:13

    Misschien komt het je bekend voor. Je vertelt aan een vriend dat je een dagje uit gaat, of aan je...