In de afgelopen paar jaar zijn er drie boeken verschenen vanuit min of meer christelijke achtergrond. Over mensen die in de hemel zouden zijn geweest. Een neurochirurg stelt dat zijn bijna-dood-ervaring (BDE) verder ging dan die van de meeste BDE-ers. En dat hij dichtbij God is geweest.  Een dominee beweert dat zijn dood was vastgesteld maar dat hij, dankzij aanhoudend bidden van een collega, is teruggekeerd naar de aarde. En de vader van een zoontje, van nog geen vier jaar, vertelt de belevenissen van dat jongetje dat niet gestorven is maar wel in de hemel zegt te zijn geweest.

Je ziet ze tegenwoordig steeds meer, de mannen van Maria. Ze hebben een gelovige vrouw getrouwd en zijn in die vrouw geheiligd. Het zijn doorgaans prachtige mannen, liefdevol, verdragend en vergevend. Alleen met de God van Maria hebben ze niet altijd vrede. Natuurlijk beloven ze Maria dat ze zullen zorgen voor het kind. Maar de verhouding tot de God van Maria maakt dat ze zich af en toe een kind ontnomen voelen.

Al zo’n vijftien tot twintig jaar schrijft columnist Douwe Janssen voor het Kerkblad voor het Noorden. In de rubriek ‘Herdersjongen’ neemt hij de lezers mee in zijn verhaal. Douwe goochelt graag met woorden, hij is een echte woordkunstenaar.

Douwe schrijft verhalen, dichtbij de mensen. Altijd is hij op zoek naar aansluiting bij de belevingswereld van de lezers. Zijn columns gaan over het dagelijkse leven, de kerk en het geloofsleven. Douwe: 'Ik probeer altijd wel een boodschap in mijn columns te verwerken, maar nooit met het opgeheven vingertje. De lezer moet de boodschap er zelf uit zien te halen.'

De angst van iedere dominee is dat hij te laat komt voor de kerkdienst die hij zal leiden.

Het is mij gelukkig slechts één keer overkomen.

De aanleiding was een opeenstapeling van gebeurtenissen.

Ik was gevraagd om de middagdienst in Beverwijk te leiden, om drie uur.

Daarvoor moest ik zeventig kilometer rijden.

In die tijd had je nog geen Tom Tom en Routeplanner, je moest de tijd zelf inschatten.