ImageIn de menswetenschappen is het een gewoonte om een bepaalde generatie mensen te beschrijven in het licht van hun tijd. Hoe leefden, groeiden en bloeiden de mensen van deze of die tijd. Wat was voor hen typerend? Wat geloofden ze en wie deelden de lakens uit? Hoe zat het met ontwikkeling en waar leefden ze van? Generaties kregen soms een eigen naam. Zo kennen we de ?Verloren Generatie?, de ?Babyboomers? en de ?Generatie X?. Die namen wijzen naar bijzondere omstandigheden in hun tijd van geboorte of van opgroeien.

Tegenwoordig wordt er veel gezegd over de ?Generatie Einstein?. Die term is min of meer in zwang geraakt door een boek, dat door adviesbureau Keessie het levenslicht zag. Keessie definieert de Generatie Einstein als volgt: ?Ze lezen nieuws als journalisten. Ze kijken films als regisseurs. Ze kijken naar reclame als reclamemakers. Deze eerste positieve, slimme generatie vergt een geheel nieuwe benadering. Want als je je communicatie verkeerd inricht, dan raak je ze kwijt. Voorgoed. Dan blijven ze onverschillig of keren zich zelf van je af.? En met name het zinnetje ?? als je je communicatie verkeerd inricht, dan raak je ze kwijt. Voorgoed ...? deed de redactie van het Kerkblad vragen: Wat moeten wij daar als kerk mee? Wij communiceren nog steeds zoals we dat al eeuwen deden. Raken wij de jongeren niet kwijt omdat we het evangelie niet op een voor hen vatbare en hanteerbare manier communiceren? Want voor de generatie Einstein (geboren na 1990) geldt: ?De Kerk is haar macht over het geestelijk welbevinden ontnomen, eenieder kan nu zelf beschikken over het lijf in pijn, leven en dood. We zijn individuen geworden met een eigen wil, niet gedicteerd door geloof of andere ideologie?n?.

Image?Ik wil graag dat jullie bidden voor mijn kinderen die niet meer naar de kerk gaan?, zei ze. Moedig vond ik dat. Heel veel ouders kennen die moeite en verdriet. E?n of meerdere kinderen gaan niet meer naar de kerk. Maar ouders durven er niet over te praten. Gemeenteleden durven er niet naar te vragen. Kerkenraadsleden kijken er soms zo maar aan voorbij. Het is te pijnlijk, brengt in verlegenheid, geeft geestelijke worsteling, schuldgevoel. Hoe kunnen we er beter mee omgaan, wanneer kinderen andere wegen gaan. Ik wil pogen een richting te wijzen. Mijn hoofdmotto is: Breng je kind niet allereerst bij de kerk, maar bij het kruis!

Eerder gaf ik de grote lijnen aan hoe in deze dingen te staan. Laat ik in dit laatste artikel zo praktisch mogelijke handreikingen proberen te geven. Op voorhand zeg ik, je kind bij het kruis brengen is geen kwestie van trucjes toepassen. Wel kan een goede aanpak helpen de communicatie met je kind(eren) op gang te houden.

Niet doen
Kort en bondig vind ik ze in het eerder geciteerde speciale nummer van Opbouw ?Weg van God??. 1. Ga niet het gesprek over het geloof uit de weg. Je hoeft niet op geloofseieren te lopen. 2. Vermijd het oordeel (?Zo hebben we je niet opgevoed?) 3. Ga niet ?preken? (?Als je zo doorgaat...?) 4. Zeg niet: ?Jammer dat je niet meer gelooft.? 5 Ga niet in de verdediging. Wanneer je deze dingen bij elkaar optelt, krijgt je mogelijk het gevoel: wat mag ik dan nog wel? Toch is het belangrijk deze tips goed ter harte te nemen. Juist wanneer je het geloof niet ter sprake brengt ben je nietszeggend. Wek je ook de indruk van onverschilligheid. Een oordeel vellen op voorhand maakt een open contact onmogelijk. Je kinderen weten dat maar al te goed en het is een intrappen van een open deur. Het geeft hen een schuldschaamtegevoel; maar het maakt hen ook ?kriegelig?. Veel ouders bepreken hun kinderen. Hele ?toespraken? waar het kind dan maar beleefd naar moet luisteren en als het even kan, ?Amen? op moet zeggen. Probleem is: dat doet hij/zij nu juist niet! Trek geen definitieve conclusie en maak geen definitief oordeel: ?Jammer dat je niet meer gelooft? is zo?n uitspraak die elk verder gesprek onmogelijk en onnodig maakt. Je hebt de balans voor jezelf en voor je kind(eren) al opgemaakt. Er rest nog maar ??n ding: het boek sluiten. En dat is nu net wat je niet wilt!

Image?Ik wil graag dat jullie bidden voor mijn kinderen die niet meer naar de kerk gaan?, zei ze. Moedig vond ik dat. Heel veel ouders kennen die moeite en verdriet. E?n of meerdere kinderen gaan niet meer naar de kerk. Maar ouders durven er niet over te praten. Gemeenteleden durven er niet naar te vragen. Kerkenraadsleden kijken er soms zo maar aan voorbij. Het is te pijnlijk, brengt in verlegenheid, geeft geestelijke worsteling en schuldgevoel. Hoe kunnen we er beter mee omgaan, wanneer kinderen andere wegen gaan. Ik wil pogen een richting te wijzen. Mijn hoofdmotto is: Breng je kind niet allereerst bij de kerk, maar bij het kruis!

De vorige keer ging ik in op (vals) schaamte- en schuldgevoel en hoe verlammend en vruchteloos dat is. Maar, wat dan te doen? In de titel staat het: brengen bij het kruis! Dat is een hele toer en mogelijk zegt u: ?Ik ben er moe van, ik kan het niet meer?. Ik maakte een oude zuster mee, die mij zei: ?Ik bid niet meer voor mijn kind?. Daar schrok ik van. Ze legde het mij uit. ?Telkens wanneer ik bid voor hem, zei ze, word ik zo verdrietig, voel ik zoveel pijn en dan ben ik helemaal van slag en kan ik niet meer slapen.? Zo?n moeder is te begrijpen. Maar dan ligt er wel een opdracht in voor de kerk en de christenen. Neem deze gebeden over! Zet deze gebeden door namens zoveel verdrietige ouders! In de afgelopen dagen mocht ik dat concreet meemaken tijdens de Nationale Gebedsdag en de Week van Gebed.

ImageEr wordt aan mij wel eens de opmerking gemaakt: ?u hebt als predikant een toepasselijke naam?. Dan denk ik: dat zullen ze ook tegen mijn vader gezegd hebben, in de tijd dat hij een groentezaak had.
Er wordt in de Psalmen heel vaak over ?lof? gezongen. Ik denk aan die keer toen we als gezin te laat in de kerk kwamen. Wij liepen door het gangpad, mijn vader voorop, terwijl de gemeente Ps. 100: 3 aanhief: ?gaat tot zijn poorten in met lof?.
Het gaat in de Psalmen natuurlijk over de lof van God. Hij moet de eer krijgen.

Mijn eerste naam is Jacob, net als de aartsvader die op bedrieglijke manier de zegen in bezit probeerde te krijgen. Dat herinnert mij eraan wie ikzelf ben. Mijn tweede naam is Jan, afgeleid van Johannes, die naam betekent: de Here is genadig. Door genade wordt ons leven een loflied.

Het ligt mij niet zo dat de spotlights op mij gericht zijn. Ik zie het als mijn roeping om de schijnwerper te richten op mijn Zender. ?Want ik heb niet voorgenomen iets te weten onder u, dan Jezus Christus en die gekruisigd?, met dit woord uit 1 Kor. 2: 2 heb ik mij aan mijn eerste gemeente verbonden.   
Toch voldoe ik graag aan het verzoek van de redactie om zo iets te verwoorden van mijn dankbaarheid. Dat ik predikant geworden ben en al weer vijfentwintig jaar mag zijn, is dankzij Gods genade.

ImageEnkele jaren geleden uitte Stefan Paas in een gesprek zich enthousiast over het werk van de theoloog Miroslav Volf. Ik moest bekennen dat ik niets wist van Volf en zijn werk. Daar is verandering in gekomen. Ik weet nu dat hij afkomstig is uit Joegoslavi?, getrouwd met een Amerikaanse en woont in Amerika waar hij werkt aan Yale University.

Twee van Volfs boeken zijn kort geleden in het Nederlands verschenen. Een nieuw verleden verscheen bij Buijten & Schipperheijn in Amsterdam, prijs ? 19,50.
Onbelast verscheen bij Van Wijnen in Franeker, prijs ? 22,50.
De ondertitel van het eerstgenoemde boek is: Omgaan met herinneringen in een gebroken wereld. Het tweede boek heeft als ondertitel: Geven & vergeven in een genadeloze cultuur. Zowel de titels als de ondertitels geven goed weer wat Volf met deze boeken zeggen wil. Wij leven in een gebroken wereld, sterker nog in een cultuur zonder genade. Wij zijn mensen die zonde doen, maar ook te lijden hebben onder zonden van anderen.
Volf werd in 1983 opgeroepen om in het Joegoslavische leger zijn dienstplicht te vervullen. Omdat hij christen was en met een Amerikaanse was getrouwd, werd hij extra in de gaten gehouden. Hij werd verdacht van spionage voor het westen en streng verhoord door commandant G.

Commentaar

  • MONO 2018-09-22 07:33:44

    Minister Cora van Nieuwenhuizen van Infrastructuur lanceerde vorige week een campagne tegen...

  • App …? 2018-09-15 08:05:25

    Wij genoten van onze vakantie in Duitsland. Daar maakten we verschillende keren een flinke...

  • Een nieuw begin 2018-09-07 18:10:15

    We staan aan het begin van een nieuw seizoen, dit nummer van het Kerkblad is het zogenaamde...

  • Van leeuw tot schaap 2018-08-31 19:33:00

    Wie we zijn als christenen, dat was de vraag. Wat vinden we zelf? Wat vindt de niet-christen van...