Op 21 juni kwam de classis Hoogeveen in voortgezette vergadering bijeen. De zendingsgemeente Assen Zoekt… had hierom gevraagd omdat zij br. G. P. van den Bos graag willen aanstellen als evangelist, naar art. 4.6 van de KO.

Br. Van den Bos hield een preekvoorstel over Romeinen 15, 7: Aanvaard elkaar zoals Christus u heeft aanvaard. Het thema was a picture of heaven. De oproep in Romeinen is ook in de situatie zendingsgemeente en classis actueel. Aanvaarden is iets anders dan tolereren; erken de verschillen maar herken Gods werk. Door het laten zien van een filmpje over een musicus die tegen verschillende achtergronden muziek van Bach speelt, legde br. Van den Bosch uit dat je misschien soms wel heel goed moet luisteren maar dat het nog steeds Bach is. Zo worden in pionierssituaties misschien andere woorden, liederen en gebruiken gebruikt maar gaat het nog steeds om Jezus. Het gaat erom dat we het werk van de Heilige Geest kunnen herkennen. Als afsluiting liet br. Van den Bos zingen uit de bundel Opwekking: Samen in de naam van Jezus. Hierna volgde het onderzoek naar de kennis van het Oude en Nieuwe Testament, de leer van de kerk, het kerkrecht, en een gesprek in comité over de beweegredenen om evangelist te worden.

Het gaat ds. D. Visser in zijn bespreking van Het Israëlisme en de plaats van Christus, geschreven door S. Paas, blijkens zijn slotzin, om de doordenking van de christelijke visie op Israël.  En inderdaad, doordenken van zaken is meestal een goede zaak. Dat er veel reacties komen als er gesproken wordt over Israël, geeft al aan dat Israël vandaag aan de dag een bijzondere plaats heeft. De gelovigen zouden toch moeten zeggen 'in Gods heilsplan'.

Alain Verheij is schrijver, spreker, blogger en zelfbenoemd ‘Theoloog des Twitterlands’. Hij groeide op een in protestants gezin, een warm nest, waarin kerk en geloof belangrijk waren. Toen hij puber was en zijn ouders in de midlife waren, maakte het gezin de overstap naar een evangelische gemeente, uiteraard met overdoop. Alain was blij met die radicale stap en deed vol vuur mee. Later werd hij Nederlands Gereformeerd, onder invloed van een vriend en zijn nieuwe liefde. In die tijd ging hij theologie studeren. Hij werd voorganger, uiteindelijk een losse, die in het publieke debat graag van zich doet horen.

Onlangs verbleven we een weekje in het land van Maas en Waal. Dat was genieten. Het was tijdens die warme dagen van begin mei. Alles bloeide en geurde, het was overweldigend.

We zaten op steenworp afstand van de Waal. Aan de rivier hadden we het uitzicht op de Martinus Nijhoffbrug. Die brug is naar de dichter Martinus Nijhoff vernoemd, omdat hij over de eerste brug die daar werd aangelegd een indrukwekkend gedicht heeft gemaakt. Het gedicht heet ‘De moeder de vrouw’. Zo heette het schip dat hij onder de brug door zag varen, toen hij daar in de uiterwaarden zat te genieten. Het gedicht begint met een prozaïsche mededeling. ‘Ik ging naar Bommel om de brug te zien. Ik zag de nieuwe brug.’ Maar toen hij daar rustig lag, ‘in ‘t gras, mijn thee gedronken’, toen gebeurde er iets onverwachts. ‘Laat mij daar midden uit de oneindigheid/ een stem vernemen dat mijn oren klonken/. Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer/ kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren./ Zij was alleen aan dek, zij stond aan ’t roer,/ en wat ze zong hoorde ik dat psalmen waren./ O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer./ Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren’. Het gedicht is nu plotseling in opspraak gekomen. De woorden ‘Vrouw’ en ‘moeder’ zijn een besmette combinatie geworden binnen de heersende seculiere religie. Laat maar. Je bent gewoon rijk als je herinneringen hebt aan een psalmen zingende moeder.