Zaterdag 12 juli is de bevestiging en intrede van drs. J. de Bruin, de nieuwe predikant van de gemeente van Elburg.

Jan de Bruin is in 1971 geboren te Sliedrecht. Zijn ouders waren lid van de christelijk-gereformeerde Bethelkerk in deze plaats. Tot zijn huwelijk in 1995 heeft hij daar gewoond. Daarna is hij in Barendrecht gaan wonen, de geboorteplaats van zijn vrouw Arianne. Samen hebben zij vijf kinderen ontvangen: Marieke (17), Jan-Willem (16); Freek (11), Reindert (3) en Pieter (1). Voordat De Bruin aan zijn studie theologie begon in Apeldoorn heeft hij zeven jaar gewerkt op de afdeling voor Research and Development van Leerdammer Kaas in Schoonrewoerd. In 2001 heeft hij de overstap gemaakt naar het onderwijs. Ruim zes jaar heeft Jan de Bruin biologie gegeven op de Guido de Bres te Rotterdam.

Wat zou hij er eigenlijk zelf van vinden? Zou hij trots zijn of zou hij er een venijnige reactie aan wijden? Die vraag drong zich steeds meer aan me op bij het lezen van deze biografie over het leven en werk van Jacobus Revius.

Predikanten hebben een fascinerend leven. Maar wat sommige collega´s in een mensenleven meemaken is onvoorstelbaar. Revius (1586-1658) moest in zijn jonge jaren vluchten omdat de Spanjaarden zijn geboorteplaats Deventer bezetten. Hij verloor acht van zijn negen kinderen, was predikant, schreef gedichten, een Psalmberijming, een geschiedenis van Deventer, was revisor van de Statenvertaling, bibliothecaris,  regent (zeg maar rector van een seminarie) en nog veel meer.

Bestrijding van pijn is een weldaad. Een gevolg daarvan bij ernstig verzwakte patiënten kan zijn dat het stervensproces wordt versneld. Maar bedoeling van de medicatie is pijnbestrijding, niet de verkorting van het leven.

Een arts die pijn verlicht doet een goed werk. Een oud gezegde luidt zelfs dat dit een goddelijk werk is. In het Latijn: Divinum est opus sedare dolorem. Dit werk hoort naast het bestrijden van ziekte bij het eigenlijke werk van een arts. Wanneer deze de pijn kan verlichten is de dankbaarheid daarvoor groot, bij de patiënt en bij wie in liefde om hem heen staan. De patiënt kan weer tot rust komen.

Een patiënt mag een medische behandeling weigeren, ook als deze weigering het sterven dichterbij brengt. In dat geval spreken we niet over euthanasie. Een arts zal de wens van de patiënt moeten eerbiedigen.

Een patiënt mag een behandeling weigeren. Dat hoort bij zijn rechten. Dit recht is vastgelegd in ons burgerlijk wetboek. Daarin staat onder meer dat een arts pas met een geneeskundige behandeling mag beginnen wanneer de patiënt daarvoor toestemming heeft gegeven. Als deze patiënt zijn toestemming niet kan geven vanwege zijn psychische of lichamelijke ziekte, moet ze door familie of naasten worden verleend. Dat is de regel. Een hulpverlener mag alleen maar afwijken van de regel als hiervoor gegronde redenen zijn.

Ons ego houdt zich bezig met hoe anderen, God en ook wijzelf over onszelf oordelen. Of wij goed genoeg, waardevol genoeg, belangrijk genoeg zijn. Het houdt zich bezig met eigenwaarde. En natuurlijk ook met de waarde van anderen. Paulus houdt zich niet meer met zijn ego bezig. Hoe hij bij tijd en wijle ook over zichzelf moge denken, hij hecht aan zijn eigen bevindingen geen waarde. Hij is de rechtszaal uitgegaan.

Commentaar

  • Verslavingen 2024-07-12 17:57:04

    Ruim een op de vijftien jongeren gokt weleens online, zo blijkt uit een onderzoek van het...

  • All Nations 2024-06-28 17:42:30

    Vorige week was ik met een groep studenten van de Theologische Universiteit Apeldoorn bij All...

  • Op weg naar de GS 2024-06-15 10:09:55

    Als dit kerkblad verschenen is, is het bijna zover dat de Generale Synode bijeen komt in...

  • Genoeg is genoeg! 2024-06-02 12:35:18

    Na een verjaardag waarbij de hele familie gezellig langs is gekomen en iedereen gezellig is en...