ImageHenk van Dam, schrijver van dit artikel, is verbonden aan Radar, een organisatie die zich bezighoudt met toerusting van ouders en andere opvoeders op het gebied van (geloofs)opvoeding. Daarnaast is hij parttime docent godsdienst in het voortgezet onderwijs.
Rond het motto: geloven in opvoeding verschijnt een reeks van drie artikelen van zijn hand in ons kerkblad. Dit is het laatste artikel.

In dit artikel gaat het over media in de meest brede zin, de voorbeelden gaan vooral over TV maar zijn heel direct door te vertalen naar de andere media.

Ook gezellig!
Het is belangrijk dat we ons realiseren dat TV kijken niet alleen maar slecht, negatief of bedreigend is voor een goede ontwikkeling van onze kinderen. (Samen) TV kijken kan ook gezellig, ontspannend en samenbindend werken. En Internet heeft veel leuke en leerzame aspecten. Computerspelletjes kunnen ook heel ontspannend en gezellig zijn.
Vanuit dat (positieve) uitgangspunt kijken we ook kritisch naar onze manier van omgaan met TV. Hoe houden we leuk wat leuk is? Anders gezegd: hoe geven we gestalte aan mediaopvoeding. Dat is voor veel ouders een spannende vraag, vooral omdat je het gevoel hebt dat je kind meer weet van moderne communicatiemedia dan jijzelf.

Op 11 juni 2010 hebben Albert Jan de Jong en Atze Broersma tijdens een gezamenlijke vergadering van redactie en bestuur afscheid genomen van het stichtingsbestuur (van het Kerkblad voor het Noorden). Albert Jan heeft er ruim drie bestuursperioden opzitten. Vanaf 1997 is hij actief geweest als bestuurslid van de stichting, waarvan de laatste 10 jaar als voorzitter. Atze Broersma is sinds 2000 lid van het stichtingsbestuur geweest. Beiden hebben heel bescheiden aangegeven, dat het maar een klein klusje was in het grote koninkrijk van onze HEER. Dat siert ze en doet tegelijkertijd geen recht aan de werkelijkheid. Natuurlijk doen de redactie en de schrijvers van ons kerkblad het leeuwendeel van het werk door ons elke week weer te voorzien van een voedzame inhoud. Daarnaast is het ook nodig om ervoor te zorgen dat alle zaken eromheen geregeld worden. Financi?n, afspraken met drukker en uitgever, abonneebestand, lezerswerving?, kortom alles wat nodig is om de continu?teit te waarborgen van ons kerkblad. Daarbij heeft het hun ook tijd gekost om ons kerkblad ook Ons Kerkblad te laten blijven. Want hoewel belangrijk, vormt het kerkblad niet het eerste en hoogste punt op de agenda?s van onze kerkenraadvergaderingen. Wist u bijvoorbeeld dat we met een eigen Kerkblad in het noorden een unieke positie innemen in ons kerkverband? Ik bedoel maar? Alle reden dus om dankbaar stil te staan bij het werk wat Albert Jan en Atze hebben verricht in de afgelopen jaren.
Nu mag ik het stokje van hen overnemen als bestuurslid namens de classis Hoogeveen en wel meteen als voorzitter; een hele verantwoordelijkheid. Een klein klusje in het koninkrijk. Samen met Gerda de Jonge (secretaris), Durk Visser (Penningmeester), Maurits Vermeulen en een uitstekende redactie durf ik die onder Gods onmisbare Zegen wel aan.

Steenwijk.       
Henk Post (voorzitter stichtingsbestuur)

ImageHenk van Dam, schrijver van dit artikel, is verbonden aan Radar, een organisatie die zich bezighoudt met toerusting van ouders en andere opvoeders op het gebied van (geloofs)opvoeding. Daarnaast is hij parttime docent godsdienst in het voortgezet onderwijs.
Rond het motto: geloven in opvoeding verschijnt een reeks van drie artikelen van zijn hand in ons kerkblad. Dit is het tweede artikel.

Ik ga slapen, ik ben moe
Elke avond weer.
Voor het slapen gaan.
Met de kleinsten doe je het samen.
Geknield voor het bed.
En later wordt het anders.
Maar dit ritueel dragen kinderen mee, levenslang.
Elke dag weer.
Rondom de maaltijden.
Here zegen deze spijze.
En later wordt het anders.
Maar ook die gewoonte dragen kinderen mee, hun leven lang,
Dergelijke rituelen hebben in de geloofsopvoeding een positieve betekenis: wanneer we kinderen willen leren om met regelmaat en gestructureerd gestalte te geven aan hun persoonlijke omgang met God, dan is een vast ritueel rond de maaltijd en voor het slapen gaan een eerste belangrijke stap.  
Natuurlijk is daarbij van belang in hoeverre dat ritueel inhoud en betekenis krijgt door de manier waarop ouders daarmee omgaan. Immers:

Elke vrijdag viel er een exemplaar van het Kerkblad voor het Noorden bij haar op de deurmat. Het blad waar ze zeventien jaar aan heeft meegewerkt. Niet in het schrijven van artikelen, maar om alle kopij in samenwerking met de eindredacteur zo te bewerken en te ordenen, dat het iedere woensdagmorgen gereed is om te drukken. Een onmisbare schakel achter de schermen. Gisteren nam Sjoerdtje Huisman-Sprietsma afscheid van haar werk.

Negentwintig jaar geleden solliciteerde ze bij het Friesch Dagblad en werd tot haar grote vreugde aangenomen. Eerst als oproepkracht op de zetterij.
In het jaar 1993 kwam er op de afdeling periodieken een plaatst vrij. Een onderdeel bij de krant waar naast de Friesche Kerkbode (het orgaan voor de Gereformeerde Kerken in Friesland) ook het Kerkblad voor het Noorden gereed gemaakt werd. Sjoerdtje solliciteerde, werd aangenomen en op 4 november 1993 had ze het eerste exemplaar in haar handen. Vol trots loopt ze voor mij (PS) naar de kast en laat ze hem even zien. De opzet is grotendeels gelijk gebleven: meditatie, artikelen, boekbesprekingen, actueel kerknieuws en vooral gemeentenieuws.  

Al meer wordt duidelijk dat we als christenen in een minderheidspositie zijn terecht gekomen. Christelijke waarden en overtuigingen mag je in de priv?sfeer laten gelden, maar kom er niet mee in de publieke arena. Daarbij krijgen we ook hoe langer hoe meer te maken met kritiek op en bestrijding van het christelijk geloof. Zomaar kan een collega op je werk je voor de voeten werpen: 'Wie zegt dat jij gelijk hebt, onze Turkse collega kan toch ook gelijk hebben?'. Of een vraag aan een jongen of meisje op school: 'Bewijs maar eens dat God bestaat'. Het unieke en de echtheid van het christelijk geloof wordt vandaag van alle kanten aangevallen. Hoe moeten we hiermee omgaan? Moeten we ons erbij neerleggen of hebben we de roeping onze 'vijand' te bestrijden? Ik denk het laatste. Maar hoe doen we dat? Zou de manier waarop christenen in de Vroege Kerk hier mee omgingen ons iets kunnen leren?
Hoewel hun situatie niet op alle punten op de onze geleek, hadden ze dit wel met ons gemeen dat ze een kleine minderheid vormden te midden van een heidense samenleving. En daar sloten ze zich niet vanaf. Ze zeiden niet: 'Laat de wereld maar praten, wij gaan onze eigen weg'. Integendeel, ze namen de kritiek serieus en dachten erover na hoe ze er een antwoord op konden geven. Ik wil drie aspecten noemen waar wij iets van zouden kunnen leren.

Commentaar

  • Pinksteren 2024-05-17 18:03:28

    In dit nummer van het Kerkblad wordt speciaal ingegaan op Pinksteren. De uitstorting van de...

  • Wereldverbeteraars 2024-05-03 13:31:31

    Wereldverbeteraars Met zijn boek ‘De meeste mensen deugen’ (2019), heeft Rutger Bregman zijn...

  • Nieuw leven 2024-04-19 17:47:34

    In januari begint het al: het wordt weer langer licht en de sneeuwklokjes gaan bloeien, en even...

  • Post 2024-04-06 07:36:05

    De laatste tijd valt het mee, maar het komt regelmatig voor dat de post wat vertraging heeft....